En toen...

En toen stond de wereld opeens weer op zijn kop... Vorig weekend was het groot feest omdat de ouders van mijn vriend 70 jaar getrouwd waren, inclusief bezoek van de burgemeester en een brief van de koningin. We gingen met zijn hele familie twee dagen weg met een grote bus die was aangepast op de grote rolstoel van moeders. Pa had alles zelf geregeld, tot aan het hotel, het eten en de uitstapjes aan toe, en dat op zijn 92ste. Zondagavond waren de ouwetjes al doodmoe en ijskoud van in de bus/uit de bus terwijl het net zo koud was buiten, en maandagmiddag werd besloten ze (onder protest van pa) eerder terug te brengen naar het verzorgingstehuis.

En toen donderdag een paniekerige voice-mail van mijn vriend toen ik net even zonder telefoon de deur uit was geweest. Zijn vader was die nacht in het ziekenhuis opgenomen en lag min of meer in coma. Daar zijn we tot vrijdagochtend gebleven, waar pa om 11 uur na een strijd van bijna 24 uur is overleden. De begrafenis is donderdag, precies op de eerste sterfdag van mijn eigen vader. En dan is er een begrafenismis in dezelfde kerk waar anderhalve week daarvoor nog een feestmis voor hun bruiloftsfeest werd gehouden. Bizar, nietwaar?

Statistiekjes

Ongemerkt ben ik opeens aan het bijhouden hoe lang ik met bepaalde dingen doe. Het zijn er nu nog maar een paar, maar ik merk dat ik het best leuk vind om te doen, want ik hou wel van statistiekjes. Wat weet ik tot nu toe?

• Ik doe er een week over om een vuilniszak vol te krijgen. Dat kan ongetwijfeld beter, daar ga ik dus eens wat meer op letten.
• Ik doe ruim een maand met een kilo (ruwe riet-)suiker. Dat valt me niet tegen, maar ik moet er wel bij zeggen dat ik de afgelopen maand niets zoets heb gebakken. In gerechten waar (naast zout en zuur) zoet bij moet, gebruik ik nu agavesiroop, dat meer zoetkracht heeft en gezonder is.
• Ik deed drie weken met een kilo kaas. Nu heb ik de afgelopen maand op een onsje leverworst na niets anders op brood gegeten, dus dan gaat het hard. Ook tussen een krentenbol gaat een plak kaas, een oude gewoonte. Misschien toch eens afwisselen met ander broodbeleg dat minder vet en goedkoper is.

Van boter bijvoorbeeld heb ik nog geen duidelijk beeld, maar ook dat hou ik opeens scherp in de gaten. Ik heb een kuipje margarine staan, maar dat gebruik ik zelf nauwelijks, op mijn brood gaat alleen beleg, maar mijn vriend houdt wel van zo'n vet likje op zijn brood. Wat ik dan wel weer af en toe heerlijk vind, is een vers knapperig broodje met alleen wat boter/margarine en een heel klein beetje zout. Om te bakken gebruik ik zo veel mogelijk olijfolie en soms bakboter, omdat olijfolie niet overal geschikt voor is. Ik lees nu overal dat roomboter toch beter is doordat er geen toevoegingen in zitten, dus ik denk dat ik de bakboter en de margarine daardoor ga vervangen als deze pakjes op zijn.

Hmm, eigenlijk een blogje van niets, maar ach, het kan niet altijd super interessant zijn, toch?

Humor voor taalliefhebbers

Waar ik nou echt hardop om moet grinniken? Nou, bijvoorbeeld om de taalkronkels achter op de Onze Taal. Ik hoop dat jullie ze net zo kunnen waarderen als ik.

APP ZORGT DAT LEZERS LATER EEN LEESBRIL NODIG HEBBEN
Een nieuwe app voor smartphones zou ervoor kunnen zorgen dat mensen die de app gebruiken, later een leesbril nodig hebben dan wanneer ze dat niet zouden doen. (bron: volkskrant)

HONDENTRAPVELDJE
Als het aan Will Rausch ligt, komt er een hondenspeelweide in de Dichterswijk. (bron: ad)

MAN BIJT HOND OP PIETERPAD
Het tv-programma Man bijt hond wandelde het Pieterpad. (bron: wandelnet)

REGELMATIG DAGELIJKS TRAPLOPEN REDUCEERT DE KANS OP OVERLIJDEN MET 15% (bron: website traploopweek)

SARAH (51) HOORDE OP HAAR VEERTIGSTE DAT ZE NIET DOOR HAAR BIOLOGISCHE VADER WAS VERWEKT (bron: RED)

TWEE HUWELIJKEN OP DRIE STRANDEN
Twee op de drie huwelijken die vandaag in het Brusselse gewest gesloten worden, lopen uit op een scheiding. (bron: brussel deze week)

ALLEEN BEATRIX, WILLEM-ALEXANDER EN MAXIMA MOGEN VLIEGEN OP KOSTEN VAN DE BELASTINGBETALER, DE LAATSTE TWEE TOT OP ZEKERE HOOGTE (bron: het financiële dagblad)

BIJL IN BASISPAKKET ZORGPOLIS (bron: leeuwarder courant)

VITESSE-COACH JOHN VAN DEN BROM KAN ZATERDAG THUIS TEGEN FC UTRECHT BESCHIKKEN OVER DE BRAZILIAANSE TWEELING ALEX (19 JAAR) EN ANDERSON (21 JAAR) (bron: metro)

TAFELTENNISSTERS KOMEN NET TEKORT (bron: nos teletekst)

DE SCHIMMEL VAN DE SINT HAD EVEN VRIJAF IN HEINEKENZAND. HIJ ZAT IN EEN RIJTUIG, BEGELEID DOOR DE MUZIEKVERENIGING (bron: provinciale zeeuwse courant)

Geld achter de hand

Gisteren kreeg ik voor het invullen van enquetes een VVV-bon van 10 euro thuisgestuurd. Die ging in het laatje bij de bon van 7,50 euro van de slager om de hoek (had mijn vriend gewonnen met klaverjassen), de AH-bon van 10 euro (kerstpakket vriend), de ANWB-bon van 10 euro (5 euro voor betaald met rentepunten van de ING) en de vijfjes staatsloten waar 6 euro op is gevallen. Daar komt binnenkort nog bij een bon van 25 euro van bol.com die ik krijg omdat ik ben overgestapt op een andere zorgverzekering, en bij Money Miljonair heb ik inmiddels een leuk bedrag van ruim 70 euro staan (ook mede dankzij die nieuwe zorgverzekering).  Dat is alles bij elkaar toch mooi bijna 140 euro aan geld achter de hand. Je zult het maar een keer nodig hebben!

Van de week werd ik gebeld door een oude opdrachtgever waar ik vroeger veel voor werkte. Ze hebben een grote vertaalopdracht waar ze vijf vertalers voor benaderen, of ik wilde meedoen. Twijfel, twijfel, want de deadline is begin april, en dat is ook de deadline van het best pittige boek dat ik nu aan het vertalen ben. Bovendien hanteert deze opdrachtgever een vrij lage woordprijs (zij zijn zelf tussenpersoon, dus op zich begrijpelijk), een van de redenen waarom ik nog weinig voor ze doe. Maarrrr, bedacht ik toen, als ik twee maanden stevig doorbuffel, zijn die inkomsten wel extra, want ze komen bovenop de verwachte inkomsten voor de komende maanden. Opdracht dus toch aangenomen, wat wel inhoudt dat alle sociale contacten tijdelijk op een laag pitje zullen komen te staan, want o jee, dat wordt weer nachtwerk. Toch zie ik er niet zo heel erg tegenop, ik ben niet bang voor hard werken, en het brengt me waarschijnlijk weer wat sneller bij mijn streefbuffer van 10.000 euro aan het eind van dit jaar. En zeg nu zelf, wat kun je met dit weer beter doen dan lekker binnen aan je computertje extra inkomen genereren met iets wat je leuk vindt? En dus zat ik vanochtend om 7 uur al lekker met een kop thee te werken, en heb ik halverwege de dag mijn doel van 3000 woorden per dag al gehaald. Daar komen er vandaan dus nog met gemak 2000 bij.

Ondertussen is het weer even extra opletten met geld uitgeven. Ik wacht weer op de veel te late betaling van een factuur, en weiger om geld over te maken van mijn spaarrekening, tenzij het natuurlijk echt niet anders kan. Ik eet al bijna een week uit voorraad. Begin van de week had ik veel groenten gehaald en heb daar heerlijk van gegeten. In de vriezer lag nog wat vlees. Dus at ik maandag zelfgemaakte saté met spitskoolsalade, gebakken aardappeltjes en broccoli; dinsdag Chinees gemarineerd vlees met zelfgemaakte zoetzure saus met paprika, ui en ananas, en wat mie erbij; woensdag een gehaktbal met spitskoolsalade en witlof, gisteren spitskoolstamppot met de rest van de gekookte aardappelen en spekjes, en vanavond een stukje zalm (ook vriezer) met de rest van de broccoli en een zelfgemaakt kaassausje, en waarschijnlijk weer een spitskool-rucolasalade erbij, gewoon omdat dat zo ontzettend lekker en snel klaar is.

Verder bezuinig ik vrolijk op de oude voet verder door onder andere:

• 's avonds de houtkachel te stoken
• de cv overdag maximaal op 19 graden te zetten ('s ochtends zelfs op 18, totdat mijn handen te koud worden om lekker te kunnen typen, dan gaat ie een graadje hoger)
• wattenschijfjes in 6 stukjes te knippen (groot zat)
• gele dweiltjes en schuursponsjes doormidden te knippen (werkt echt net zo goed)
• vaatwasblokjes doormidden te breken
• goed op aanbiedingen in de supermarkten te letten
• niets te kopen wat ik niet nodig heb (geen behoefte aan ook)
• lekker twee, of drie, koppen thee te zetten van 1 eenpersoonszakje (ik hou toch al niet van sterke thee)
• 's avonds als ik trek krijg popcorn te maken van een klein handje mais
• om de dag te douchen (en om de dag aan de wasbak met een washandje, echt wel voldoende als je de hele dag bijna alleen maar je vingers beweegt)
• geen etenswaren weg te gooien

Ik moest echt heel hard nadenken om bovenstaand lijstje op te hoesten, want ik doe die dingen allemaal al zo automatisch dat ik het niet eens meer als consuminderen zie. Goed teken, toch?

Oplossing raadplaatje.

Een aantal van jullie had het goed, het is inderdaad een ouderwets krulijzer. Het is minstens 75 jaar oud, en mijn moeder vertelde hoe zij en haar zusjes het ding op de kachel legden om warm te laten worden en hun haren er dan mee golfden. Ze had zo'n lieve nostalgische blik op haar gezicht toen ze het vertelde...

Maar wat ga ik ermee doen? Nee, niet gebruiken, ik kijk wel link uit! En ook niet in een la leggen omdat het in nostalgisch opzicht leuk is, als zou ik dat het liefste doen. Maar nee, de nieuwe ik stopt geen nutteloze dingen meer in laden! Nee, ik ga van de week aan mijn benedenbuurman de kapper vragen of hij interesse heeft en een plek om het ding ergens uit te stallen. En anders zet ik het in overleg met mijn moeder op Marktplaats. Het is nu eenmaal leuker als zo'n ding terechtkomt bij iemand die er echt iets mee heeft en doet.

Vanochtend het schadeformulier ingevuld met de oudere meneer wiens auto ik van de week een deuk bezorgde. Ik had een appelslofje bij me als schrale troost, wat zeer gewaardeerd werd. De verzekering vergoedt de kosten natuurlijk wel, maar hij moet toch naar de garage. Helaas heb ik een eigen risico van 140 euro bij mijn verzekering (dat staat althans op mijn vrij oude polis, kan best inmiddels flink verhoogd zijn), en daar baal ik natuurlijk flink van. Weggegooid geld, maar zo snel mogelijk vergeten.

Raadplaatje

Het is van ijzer, het is behoorlijk oud, maar.... wat is het? Ik weet het, jullie ook??

(Tip: Het is NIET voor in de tuin)

Onvoorziene vrekkenactie

Vanmiddag was ik bij mijn moeder. Ze is mijn vaders werkkamertje aan het opruimen en alles wat weg mag komt beneden in een krat te staan zodat wij kunnen kijken of er nog iets van onze gading bij is. En hoewel ik me heb voorgenomen om dit jaar minder mijn hol in te slepen, kon ik de mooie teken- en schilderboeken van mijn vader niet laten liggen. Blij mee! Wat ik ook zag liggen, was een oude kunstagenda met een ringbandje, met repro's van schilderijen van oude schilders, uit het jaar 1984 (!). Ik ben altijd op zoek naar een agenda met een ringband, omdat ik graag wil kunnen terugbladeren, maar had er dit jaar nog geen gekregen of gekocht. Je weet maar nooit, dacht ik, en ik sloeg de agenda open op 10 januari. Dinsdag! Dat is het vandaag ook. Doorbladeren naar eind februari. Schrikkeljaar, is het dit jaar ook. Ik heb dus nu een hartstikke mooie agenda mét ringband uit het jaar 1984 die ik dit jaar gewoon kan gebruiken. Het lijkt niks, maar ik zit er nog om te gniffelen. Ook blij mee dus!

Ook de decoupeerzaag van mijn vader mocht ik meenemen. Ik zat al maanden te dubben om er eentje te kopen om aanmaakhoutjes mee te zagen, maar vond ze toch steeds te prijzig. Soms vraag ik me af of ik een aanschaf (agenda, decoupeerzaag) onbewust uitstel omdat er toch wel een oplossing voor komt. Vaak is dat namelijk zo!

Dan nog iets vandaag. Ik draaide van de parkeerplaats achter mijn huis af om naar mijn moeder te gaan en zat kaboem tegen een andere auto aan. Nog steeds geen idee waar die vandaan is gekomen, want ik let daar altijd extra goed op. Vrij nieuwe auto, aardige oudere meneer. Adressen uitgewisseld, morgenmiddag ga ik naar hem toe om de schade met hem af te handelen. Bah, 30 jaar schadevrij en dan zo'n stomme actie. Vond het heel erg voor die meneer en heb me wel tien keer verontschuldigd, maar gelukkig nam hij het vrij laconiek op. En toen... kwam ik bij de oprit naar de snelweg, die met veel politie en ambulances afgesloten was. De auto die net werd opgetakeld zag er behoorlijk verkreukeld uit. Later hoorde ik dat het om een aanrijding tussen een politiemotor en een personenwagen ging. En toen dacht ik opeens: Ik moest dat botsinkje met de auto van die meneer maken, zodat ik tien minuten later bij de snelweg was. Die verkreukelde auto... dat had ík kunnen zijn! Geloof me, ik ben niet zo van de zweverige en geloof niet in voorbestemming (hoewel stiekem wel een beetje in het lot), maar ik zat bij die gedachte met kippenvel op mijn armen in de auto toen ik de snelweg aan de andere kant opdraaide.

Weggevertje

Vorige week ontving ik twee gratis toegangskaarten voor De Nationale Gezondheidsbeurs in Utrecht op 20, 21 en 22 januari. Ik was eerst van plan om zelf te gaan, want ik vind dat soort dingen altijd best wel leuk en interessant, maar ik kan beter verstandig zijn en het niet doen, om niet in de verleiding te komen om onnodige dingen te kopen, want ach, ik ben zo gevoelig voor nieuwigheden en mooie beloftes, zeker op het gebied van gezondheid. Bovendien ben ik van mijn woonplaats naar de Jaarbeurs in Utrecht al snel behoorlijk wat geld kwijt voor vervoer erheen. Ik ga dus zo verstandig zijn om niet te gaan.

En dus bied ik de twee toegangskaarten hier met alle plezier gratis aan. Wat je op deze gezondheidsbeurs allemaal kunt vinden, lees je hier. Zijn er meerdere liefhebbers, dan ga ik a.s. woensdagavond lootjes trekken.

Energie

Ik heb opeens energie te over, maar loop als een kip zonder kop heen en weer omdat ik niet weet wat ik als eerste wil doen. Dat schiet natuurlijk niet echt op. In ieder geval een paar uurtjes gewerkt aan mijn nieuwe vertaling, en toen toch maar de laden in mijn kledingkast eruit gehaald (tien lange laden) en uitgemest. Sokkenla, slipjes-la, beha-la, kousen/panty/maillot-la, sportla, lingeriela (jaha, dat is heel iets anders dan een ondergoedla...), rommeltjesla, la voor de weinige dingetjes die hier standaard van mijn vriend liggen (onderbroek, sokken, trainingsbroek), accessoires-la en nu dus één lege la. Daar kan dan weer wat klein spul in dat nu op een plank ligt, zoals kussenslopen of zomertopjes. Even over nadenken. De helft van de lades is overigens maar half vol, dus ga ik op zoek naar een manier om ze in de lengte in tweeën te verdelen, scheelt zo weer twee hele laden. En... er staat een doos vol met spullen die weg kunnen, ongelofelijk. Eenzame sokken, uitgelubberde ex-lievelingsbeha's, hold-upkousen waarvan de plakrand niet meer plakt, van die dingen. Ruimt toch aardig op. Stukje bij beetje wordt het hier nog wel eens wat. Ik hoef niet veel weg te gooien, want ik heb meer dan genoeg ruimte, maar ik wil graag dat alles netjes en geordend op zijn eigen plekje komt te liggen.

Ik ben nog veel meer van plan, zoals mijn ladenkastje beneden verven en de drie houten, door mijn vader gemaakte kandelaars zodanig verven dat de verschillende houtsoorten er nog doorheen komen. Iemand een idee waar ik dat het beste mee kan doen?

Van de week heb ik een Indiase kipcurry gemaakt geheel op gevoel vanaf de basis, zonder recept. Gewoon een kwestie van steeds proeven en dan een beetje van dit en een beetje van dat erbij. En hij was werkelijk overheerlijk! Nadeel van deze manier van werken is dat ik deze curry met geen mogelijkheid kan reproduceren, dat is dan wel weer jammer. Ik weet het nog wel zo ongeveer, dus misschien volgende week nog maar eens een poging wagen met pen en papier erbij.

Ik heb mijn 52 doelen (zie tabblad hierboven) weer wat bijgewerkt. Het gaat nog niet hard, maar het jaar duurt nog lang.

Bijhouden doelen

Ik hoop dat jullie de jaarwisseling allemaal goed hebben doorstaan, het nieuwe jaar is een feit!

Voor mijn 52 doelen heb ik boven de berichtteksten een aparte pagina aangemaakt. Op die pagina hou ik jullie op de hoogte van de vorderingen met betrekking tot mijn doelen, en in mijn blog zal ik aangeven wanneer daar wezenlijke veranderingen in hebben plaatsgevonden.

Vanochtend was er opeens enige financiële schrik. De zorgverzekering had de jaarbijdrage al afgeschreven, maar de bank waar ik mijn spaarrekening heb heeft mijn overschrijving nog niet verwerkt en er waren nog wat rekeningen erg vroeg afgeschreven. Stond ik dus zomaar opeens 75 euro rood op mijn betaalrekening, en morgen worden de hypotheek en mijn opstalverzekering afgeschreven. Twee bedragen die onderweg zouden moeten zijn, waren ook nog niet bijgeschreven, en mijn laatste factuur was helaas ook nog niet betaald. Licht gevalletje oeps dus, zo aan het begin van het nieuwe jaar. Maar als het spaargeld dan morgen netjes wordt bijgeschreven, komt alles wel weer op zijn pootjes terecht.

52 doelen voor 2012

Nou dacht ik toch echt dat ik dit niet ging doen in navolging van LLMM en nog een paar andere bloggers! En opeens zat ik te schrijven.... Viel nog niet mee om er 52 te bedenken, alles moet natuurlijk wel haalbaar zijn. Nou, hier zijn ze dan:

1. Buffertje opbouwen van 10.000 euro
2. Gezonder eten
3. Meer biologisch vlees eten
4. Minder vlees eten
5. Overbodige spullen op Marktplaats zetten of weggeven
6. 50 dingen wegdoen
7. Meer aandacht voor familie en vrienden
8. Minder denken, meer doen
9. 50 teksten vertalen voor Wakibi
10. Meer lopen met behulp van mijn Nintendo DS stappenteller (minimaal 3000 stappen per dag)
11. Vaker een reactie achterlaten bij medebloggers
12. Rommelkamer opruimen
13. Regelmatig op de cross-trainer stappen
14. Mezelf minimaal 2 keer verwennen met een dagje sauna of schoonheidsspecialist
15. Mammogram laten maken (oproep bevolkingsonderzoek gekregen)
16. Nog meer manieren verzinnen om te bezuinigen
17. Nog minder eten weggooien, restjes opmaken
18. 4 nieuwe microkredieten verstrekken bij KIVA
19. Vaker een weggevertje op mijn blog zetten
20. Er vaker bij stilstaan hoe goed ik het heb
21. 2011 vergeten
22. Dagje uit met mijn moeder
23. Een van de boeken lezen die ik jaren geleden zelf heb vertaald
24. Ladenkastje schilderen
25. Naar het strand fietsen
26. Picknicken in het park
27. Kledingkast drastisch uitmesten
28. Kerstkaarten versturen
29. Een wandeling door de duinen maken
30. Zomaar iemand een cadeautje geven
31. Zelf aanmaakhoutjes zagen (niet wachten tot B het doet)
32. Positief denken
33. Tuinkers zaaien
34. Popcorn maken
35. Hartige muffins bakken
36. Zelf pizza’s maken, inclusief bodem
37. Een etappe van het Pieterpad lopen
38. Mijn grijze uitgroei zelf bijkleuren
39. Schilderworkshop volgen met mijn vriendinnen
40. Zomaar een last-minute weekendje weg
41. Zelf jam of compote maken
42. Een online pokertoernooi winnen
43. Minder koffie drinken en meer groene thee
44. “Ik hou van je” zeggen tegen de mensen die me lief zijn
45. Aparte spaarrekening aanleggen om de zorgverzekering volgend jaar weer in 1 keer van te kunnen betalen
46. Minder vaak mijn mail checken
47. Ruwe rietsuiker gebruiken in plaats van witte suiker
48. Geen sausjes uit pakjes meer gebruiken
49. Abonnement Delicious opzeggen
50. Zakelijk telefoonabonnement opzeggen
51. De slappe lach krijgen
52. Oud papier, flessen en vuilniszakken niet meer laten ophopen

Nu moet ik alleen nog gaan bedenken hoe ik jullie op de hoogte ga houden van mijn vorderingen.

Allemaal een fijne jaarwisseling gewenst en de allerbeste wensen voor 2012!

Overgestapt

Ik zat er al weken op te broeden, maar het kwam er maar niet van, het overstappen naar een nieuwe zorgverzekering. Moest ik me laten leiden door optimisme, ervan uitgaan dat ik na jaren geen noemenswaardige medische kosten te hebben gehad ook 2012 wel zonder kleerscheuren zal doorkomen? Of moest ik toegeven aan de onderhuidse angst dat er toch zomaar opeens wél iets zou kunnen gebeuren waardoor ik opeens veel kosten moet maken. Gisteren kreeg het optimisme plotseling de overhand en was ik na een kwartiertje puzzelen zomaar opeens overgestapt.

Ik heb gekozen voor alleen een basisverzekering met een vrijwillig eigen risico van 100 euro. De aanvullende tandartsverzekering die ik had keerde vorig jaar voor twee tandartscontroles en twee keer naar de mondhygiënist ongeveer honderd euro uit. Geen tandartsverzekering nemen scheelt me ongeveer 150 euro per jaar aan premie.

Ik stapte over via Moneymiljonair en krijg daarvoor 22,50 euro uitgekeerd. Daarbij krijg ik nog een bon van 25 euro van bol.com.

Ik betaal mijn premie per jaar, wat weer bijna 35 euro korting oplevert.

Omgerekend per maand ben ik dan 25 euro goedkoper uit dan bij mijn huidige zorgverzekeraar. Die 25 euro gaat maandelijks in een apart spaarpotje met 3% rente.

De jaarpremie betaal ik in januari van mijn spaargeld, de rest van het jaar heb ik dan 113 euro minder vaste lasten per maand vergeleken met afgelopen jaar, waarvan ik maandelijks een deel wil terugstorten naar het spaargeld.

Mocht ik komend jaar onverhoopt toch meer medische kosten moeten maken dan verwacht, dan kan dat me 320 euro eigen risico kosten, wat grotendeels kan worden bekostigd uit het aparte spaarpotje. Mooie stok achter de deur om er een extra gezond jaar van te maken. Nog meer stimulans tot meer bewegen en gezonder eten.

Het jaar 2011 was het rotste jaar van mijn hele 52-jarige leven. Wie al langer meeleest weet wat onze familie dit jaar allemaal voor de kiezen heeft gekregen. Heel voorzichtig aan begin ik weer wat positiever in het leven te staan. Ik kan zelfs wel zeggen dat ik het nieuwe jaar met frisse moed tegemoet zie.

Ik heb zin in 2012!

Knutselavondje

Een vriendin stelde van de week voor om bij haar thuis een boterhamzakjeskerstkrans te maken.... Ehhh, een wát?? Jawel! Men neme zo'n strokrans van een halve euro (Action), twee pakjes boterhamzakjes, een snoertje led-lampjes en anderhalf uur tijd. En dan... knopen maar, natuurlijk onder het genot van een wijntje en het fijne gezelschap van twee vriendinnen. De volgende dag op aanraden van de vriendin naar Zeeman, waar alle kerstversiering voor de helft van de prijs werd verkocht, en ik wel 8 euro uitgaf voor een tas vol met de leukste metalen hangers en stoffen bloemetjes. Daar kan ik jaren mee voort, en nu heb ik eindelijk eens wat kerstversiering in huis. Op de foto komt de krans niet goed tot zijn recht, maar hij is leuk! En multifunctioneel, want met pasen kunnen er eitjes en veertjes in, bijvoorbeeld. Een foto maken die de krans eer aandoet gaat me niet lukken, ben ik bang, en eigenlijk hoort hij ook voor een raam te hangen voor het mooiste effect, maar misschien krijgen jullie zo toch een beetje een idee:


En met de lichtjes aan:Na in geen twintig jaar een kerstboom te hebben gehad, kocht ik vorige week zomaar in een gekke bui dit miniboompje voor 5 euro. Na enig speurwerk (leve mijn niets-weggooien-tic) dook ik ergens in huis een setje rieten kransjes, hartjes en engeltjes, en een lichtsnoertje op. Rood papier om de pot, klaar. Sober, maar ik had nu eenmaal niet meer kerstversiering. Nu proberen om het boompje in leven te houden tot volgend jaar!

Nieuwjaarswensen

Gisteren stond de eerste weekbladbezorger aan de deur met een nieuwjaarskaartje. Omdat ik alleen de buurtbladen ontvang, zijn dat er per jaar maar twee. Deze was wel heel vroeg, merkte ik onmiddellijk verbaasd op toen ik de deur had geopend, waarachter een vader met zoon stond. Ze hadden geen best moment uitgekozen, want het hagelde en stormde net vreselijk. Toch stonden ze daar beiden breed grijnzend en met glinsterende ogen, en stak het joch me vrolijk het krantje en nieuwjaarskaartje toe met de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar. En natuurlijk had ik nu net geen kleingeld in het kleingeldlaatje liggen. Dus moesten ze nog even in de hagel blijven staan terwijl ik naar binnen vloog om een munt van twee euro uit mijn spaarpotje te halen. Normaal gesproken geef ik een euro, dus deze had mazzel. Maar het was me die extra euro wel waard, want die twee vrolijke gezichten in dat noodweer staan nog steeds op mijn netvlies. Nou ja, vooral dat van pa dan.... mán, wat een leuke vent! Gek hoe zo'n vluchtig contact je hart even kan doen opvlammen. Ik verheug me nu al op volgend jaar..... ha! En dat voor iemand die zich enorm kan ergeren aan vreemden aan de deur die met allerhande onzin en kletspraat langskomen en zich ongevraagd van mijn tijd denken te kunnen bedienen. Volgend jaar naast de sticker met "Géén religieuze boodschappen of huis- aan huisverkoop" misschien maar een sticker bij plakken op de deur: "Leuke vaders van weekbladbezorgers welkom."

Vriendinnen

Of het nu de tijd van het jaar is of omdat het kwade tij eindelijk lijkt te zijn gekeerd (heel hard afkloppen) en ik weer positief gestemd ben, ik heb "last" van mijmeringen. Ik ben vorige week een weekend met drie vriendinnen weggeweest, en dat was wonderbaarlijk leuk. Dat ik het nog eens drie hele dagen met vier vrouwen in een huisje zou uithouden, en achteraf ook nog eens zou roepen dat we het "snel nog een keer moeten doen!" zou ik een aantal jaren geleden niet voor mogelijk hebben gehouden. Hoe verschillend we alle vier ook zijn, we kunnen respect opbrengen voor elkaars manier van leven en, voor mij een groot punt, ik erger me minder aan kleinigheden dan vroeger. Ik haal makkelijker mijn schouders op met de gedachte: "Waar gaat het nou eigenlijk helemaal om, live and let live." Wat een rust geeft dat. Vroeger, in mijn vorige leven, had ik eigenlijk geen eigen vriendinnen, op een jeugdvriendin na, die ik nu overigens niet meer zie. Wel aardige vrouwen die de helft vormden van de stellen die we te eten of op bezoek kregen. Ik kon er goed mee opschieten, maar daar is het dan ook wel mee gezegd. Je zit dan in een viertal-constructie waar ik toentertijd prima in paste. Met mijn ex-man had ik een zodanige relatie dat we elkaars beste vriend waren, en dan doe je al snel veel dingen samen en niet met anderen. Maar sinds ik mijn leven heb omgegooid, blijken er tal van aardige vrouwen los te lopen die ik inmiddels mijn vriendin noem (en ik smijt niet snel met die term, ik heb ook nog veel aardige kennissen). Het vrolijke viertal van de schilderclub. Vriendin M die uit een van de eerder genoemde stellen opdook en ook "los" een harstikke leuke meid blijkt te zijn om dingen mee te ondernemen of om zomaar bij langs te gaan of in geval van nood bij aan te kloppen. Vriendin L, collega en supervriendin, al spreken wij elkaar een groot deel van het jaar alleen via e-mail, maar de sporadische live ontmoetingen zijn altijd reuze gezellig. Vriendin K, die heel toevallig (yeah right...) naast me kwam wonen en met wie ik lief en het nodige leed deel. Met haar ging ik eerder dit jaar ook een weekje naar Kreta, wat ook voor herhaling vatbaar bleek te zijn. Vriendin L2, die eerst vreemd genoeg meer een vriendin van mijn ex-man dan van mij was, maar met wie ik na mijn scheiding zoveel gemeen bleek te hebben dat ze inmiddels een van mijn beste vriendinnen is geworden. Het kan raar lopen in het leven. En dan is er nog mijn zus L, met wie het vroeger thuis altijd hommeles was (zoals het zusjes blijkbaar betaamt), maar die ik nu ook een van mijn beste vriendinnen mag noemen. Dat ze de helft van het jaar in Griekenland woont, is jammer -niet voor haar natuurlijk - maar we hebben bijna dagelijks contact via Skype en volgende week komt ze gelukkig weer voor een paar maandjes thuis.

Opgeteld zijn dat negen echte vriendinnen, ik vind het een duizelingwekkend aantal. Hoe is dat zo gekomen binnen een paar jaar? En als ik ze zo allemaal de revue eens laat passeren, zie ik dat het allemaal zelfstandige vrouwen met ballen zijn! We lopen de deur niet bij elkaar plat, dat zou ook niets voor mij zijn, maar ik zou ze stuk voor stuk midden in de nacht kunnen bellen als ik ze nodig had, en ik weet zeker dat ze allemaal klaar zouden staan. Dat geldt andersom natuurlijk ook. Ik voel me toch echt wel gezegend met dat bonte stel.

Hoe is dat bij jullie? Hebben jullie hartsvriendinnen, stapvriendinnen, uithuilvriendinnen, slappe-lachvriendinnen, e-mailvriendinnen?

Aangestoken

Het virus heeft ook mij in zijn greep. En daarmee bedoel ik het opruimvirus dat in blogland lijkt rond te waren. Gisteren ben ik aan de slag gegaan met een kast die uit drie delen bestaat. Het linkerdeel wordt gebruikt als opslag voor haardhout met daarboven nog twee planken waarop mijn zakelijke en persoonlijke administratie staat en een aantal postbakjes. De andere twee kastdelen bestaan elk uit zes planken, die overvol stonden en lagen. Na een uurtje opruimen staarde mij opeens een lege plank aan. Na nog een uurtje waren dat er twee. Nu heb ik tweeënhalve lege plank in de kast. De losse troep op het plankje boven mijn hoofd is vervangen door drie dezelfde archiefdozen, waarvan er eentje nog leeg is, en de losse kranten naast de houtkachel zitten nu in een mooie doos met deksel. Helaas is de opbrengst van weggooien nog geen kwart vuilniszak, maar dat is voor mij als notoire bewaarder al heel wat. Straks is het kastje onder de gootsteen aan de beurt, want vanmiddag komt mijn gekregen vaatwasser, en om die aan te sluiten moet de onderste plank van het gootsteenkastje eruit. Een mooie reden dus om daar meteen eens met de bezem doorheen te gaan. Ik hoop op een sneeuwbaleffect dat nog even doorwerkt.

Van de week begaf de wasmachine van mijn vriend het na twintig jaar trouwe dienst. Balen natuurlijk, want hij zit nog steeds vreselijk krap. Van het geldcadeautje van mijn moeder had ik ook wat geld voor hem apart gezet, waarvan na het kopen van onder andere een nieuw bankje, een tv-tafeltje en een salontafeltje nog 125 euro over is. Dat scheelt dan weer, maar je hebt er natuurlijk geen wasmachine voor. Op internet gesnuffeld, en het wordt de goedkoopste wasmachine die ik kon vinden, voor 230 euro inclusief bezorgkosten en afvoer van zijn oude wasmachine. Deze zal geen twintig jaar meegaan, maar dan kan hij voorlopig in ieder geval weer wassen. Het is niet anders, apparaten gaan nu eenmaal wel eens kapot.

Goed bezig

Gisteren stond ik bij de Dekamarkt bij het biovlees, op zoek naar twee kipfiletjes. Naast de bekende groene verpakkingen zag ik iets nieuws: Deka Bewust/Duurzaam boerenscharrelkipfilet. Ze hebben daar een hele lijn van. Hier kun je een boekje in pdf-formaat downloaden met alles wat ze doen. Zo te zien zijn ze aardig goed bezig.

Dat brengt me op een gesprek dat ik een tijdje geleden met mijn broer had. Wanneer je op zoek bent naar biologische producten, zoek je je een ongeluk in alle schappen. Bovendien vind ik het toch altijd weer even slikken als ik een kiloknaller kipfilet voor een paar euro zie liggen en daarnaast de bio-kipfilet voor bijna 5 euro per twee filetjes. Kan me voorstellen dat dit mensen ertoe verleidt om dan toch die voordeelverpakking te nemen, wat dat betreft ben ik zelf ook niet heiliger dan de paus. Met mijn broer verzon ik een concept dat ik voor het gemak maar even de bio-hoek noem. Waarom niet een hele afdeling van de supermarkt bio inrichten, alles bij elkaar. Maak het aantrekkelijk door bijvoorbeeld groene schappen, ander licht (ik noem maar wat), voorlichtingsmateriaal, een mooie presentatie en leuke aanbiedingen. Zodra mensen eenmaal op die afdeling staan, zullen ze veel eerder geneigd zijn om ook andere producten biologisch te kopen, en zit je niet tegen overduidelijke prijsverschillen aan te hikken. Bovendien heb je dan volgens mij meer het gevoel goed bezig te zijn, en stimuleert het mensen die nog nooit over bio hebben nagedacht wellicht ook om daar eens een kijkje te gaan nemen, wat de bewustwording ten goede komt. Goed idee??

Ontroering

Gisteren ging ik met mijn moeder naar haar wekelijkse fysiotherapie in het revalidatiehuis waar ze begin dit jaar een paar maanden heeft doorgebracht. Ook had ik meteen een afspraak voor haar bij de kapper daar gemaakt, zodat ze meteen door kon. Toen we het kapperswinkeltje binnenkwamen, werden we begroet met gezang. In de hoek zat een oude mevrouw onder de droogkap, ernaast haar man met haar hand in de zijne. Samen zongen ze oud-hollandse liedjes. De kapster die mijn moeders haar aan het wassen was, zei zacht: "Afleiding. Als hij stopt met zingen, wil ze onder de kap vandaan." De mevrouw bleek dement te zijn en haar man leidde haar af door liedjes met haar te zingen. Ze kenden alle liedjes van voor naar achter. De man had zo'n lieve blik in zijn ogen en al zijn aandacht zo op zijn vrouw gericht dat ik met tranen in mijn ogen van ontroering heb zitten toekijken en luisteren. Wat moet het afgrijselijk zijn om te moeten toezien hoe je partner dement wordt, maar wat hield die man vreselijk veel van zijn vrouw. Hij liet haar hand geen seconde los en bleef haar voortdurend aankijken. Eigenlijk was het prachtig mooi.

Vragenuurtje

Mijn vorige blogje lokte wat reacties en vragen uit die ik denk ik beter hier kan beantwoorden dan in een reactie.

Hoe ik freelancer ben geworden, was Daantjes vraag. Nou, dat ging eigenlijk bijna helemaal vanzelf, het is niet zo dat ik het van de ene dag op de andere was. Dertien jaar geleden verveelde ik me al een tijdje in mijn toenmalige baan van administratief medewerkster op een overigens heel leuke school, dus was ik in mijn vrije tijd de verkorte HBO-opleiding voor vertaler van de LOI gaan volgen. Na het behalen van de twee belangrijkste deelcertificaten ging ik eens op internet snuffelen om te kijken of ik ergens ervaring kon opdoen. Ik kreeg al snel een opdracht aangeboden van iemand die het risico wel wilde nemen om met een onervaren vertaler in zee te gaan. En zo begon ik parttime met het vertalen van computerboeken. Omdat dat bijna niet met mijn baan te combineren was, heb ik een half jaar onbetaald verlof aangevraagd (dat kon toen omdat mijn ex-man fulltime werkte). Omdat mijn baas me liever niet zag vertrekken, bood hij me de garantie dat ik na die periode terug kon komen. Ideaal natuurlijk, daar kan een mens alleen maar van dromen. Na drie maanden had ik echter al zoveel vertaalwerk dat ik mijn ontslag op school heb genomen zodat ze daar tijdig naar een vaste vervanger konden gaan zoeken. En vanaf die tijd heb ik geen maand zonder werk gezeten.

Of ik niet af en toe kon gaan tolken of dvd's inspreken, opperde Pien. Wat het eerste betreft: ik denk dat ik een bijzonder slechte tolk zou zijn. Tolken en boeken vertalen hebben namelijk zo goed als niets met elkaar te maken, en ik heb echt de tijd nodig om mooie zinnen te brouwen en me in te leven in de schrijfstijl en hoofdpersonen in een boek. Het inspreken van dvd's lijkt me trouwens wel ontzettend leuk, dat is een wereld waar ik me eigenlijk nooit in heb verdiept. Ik heb geloof ik wel een prettige stem, het is het onderzoeken waard, al zou ik niet weten waar ik daarvoor terecht kan. Maar zolang elke vertaalopdracht nog gevolgd wordt door een nieuwe, heb ik eigenlijk niet echt tijd voor iets erbij. Maar bedankt voor de tip, Pien. En leuk dat je dochter de opleiding vertaler Frans wil gaan doen. Als je hart bij taal ligt, is er geen leuker beroep (behalve schrijver worden natuurlijk, maar ja, dat is wéér een heel ander verhaal).

Of ik acht uur per dag werk, vroeg LZV zich af. Dat wisselt heel sterk. Sommige boeken zijn zo ingewikkeld dat uren achtereen vertalen gewoon onmogelijk is. Het vergt namelijk nogal wat van je hoofd en kan dodelijk vermoeiend zijn. Dan verdeel ik mijn werktijd over een dag, wat kan betekenen dat ik om 8 uur 's ochtends begin en 's avonds om 12 uur stop, maar dat houdt dan niet in dat ik 16 uur heb gewerkt. Ik werk over het algemeen wel zeven dagen per week, maar ben natuurlijk vrij om eens een halve of hele dag andere leuke dingen te doen of doordeweeks naar mijn moeder te gaan als ze bijvoorbeeld ergens heen moet. Die vrijheid maakt het allemaal zo leuk. En het maakt me ook niet uit om ook zaterdag en zondag te werken. Voor mij zijn alle dagen gelijk.

Nog even iets heel anders: Vandaag kreeg ik van Centraal Beheer een mailtje dat de rente op mijn spaarrekening weer verhoogd is, naar 3%. Vrij opneembaar en de rente wordt iedere maand bijgeschreven, dus rente op rente. Ik heb geen aandelen, hoor, maar misschien heeft iemand iets aan deze informatie.

Werken als freelancer

Hoe heerlijk het ook is om als freelancer te werken, er zitten toch wat haken en ogen aan dit vrije bestaan. Over een vertaalopdracht doe ik twee tot drie maanden, soms zelfs vier als ik een ontzettend dikke pil onder handen heb, en mijn opdrachtgevers betalen in het gunstigste geval een week of drie na het versturen van de factuur. Dat betekent dat ik met mijn inkomsten van een vorig opdracht moet doen tot en met de betaling van de volgende factuur. Het lijkt heel wat als zo'n bedrag wordt gestort, maar het slinkt natuurlijk ook behoorlijk snel door alle vaste lasten en overige uitgaven. Het blijft dus altijd vooruitdenken en -rekenen. Gelukkig heb ik al mijn uitgaven vrij goed op papier staan en kom dus zelden voor verrassingen te staan.

Als ik met een opdracht bezig ben, kan ik in die tijd geen nieuwe opdracht aannemen, wat heel frustrerend kan zijn als een opdrachtgever contact met me opneemt voor een boek dat ik dolgraag zou willen doen, maar niet kan aannemen omdat ik volop met een ander boek bezig ben. En de deadlines liggen meestal al vast, want uitgevers willen een boek vaak in hun voorjaars- of najaarsbrochure opnemen.

Dan kan het ook nog gebeuren dat ik bijna klaar ben met een boek, maar nog niet ben benaderd voor een nieuwe opdracht. Dat geeft onrust, de laatste tijd meer dan anders door de negatieve berichten over boekhandels en bibliotheken. Wat als ik geen nieuwe opdracht meer krijg? Het is nog niet voorgekomen, maar het idee gaat me steeds meer benauwen. Hoe lang kan ik het dan uitzingen met het geld dat ik nog heb? Het was voor mij de reden om een aantal jaren geleden te gaan consuminderen, en zo zoetjesaan begint dat zoden aan de dijk te zetten. Mijn buffertje krijgt vorm. Ik wil een buffer voor minimaal zes maanden hebben, want ik zou tenslotte ook tijdelijk arbeidsongeschikt kunnen worden, en dan komt er gewoon geen cent binnen. Een arbeidsongeschiktheidsverzekering is voor een ZZP'er helaas nauwelijks op te hoesten.

Van de week begon ik weer wat onrust in mijn lijf te krijgen. Over een maandje is mijn huidige opdracht af, en o jee, ik heb nog geen nieuwe! Maar zoals de afgelopen twaalf jaar eigenlijk steeds is gebeurd, maar waar ik nooit automatisch rekening mee mag houden, kreeg ik gisteren een e-mail met als verlossend onderwerp: 'Nieuwe vertaling', van mijn favoriete uitgever. Ik kreeg onmiddellijk weer lucht, en besefte toen pas weer hoe het me ongemerkt toch dwars had gezeten. Als alles loopt zoals het moet lopen, zit ik het komende halfjaar dus weer gebakken. En het mooiste is dat het ernaar uitziet dat ik mijn buffertje dit keer zal kunnen spekken in plaats van eruit te putten. Ik kan in noodgevallen nu vier maanden uitzingen, wat een heerlijk gevoel. En met een beetje mazzel zijn dat er binnenkort vijf. Op naar de zes...

Weggevertje voor schaatsliefhebbers

Ben ik toch zomaar ineens in het bezit van vier schaatsbonnen, twee voor volwassenen en twee voor kinderen t/m 12 jaar. Een aangezien schaatsen niet op mijn lijstje van leuke dingen staat, bied ik ze hier graag aan als weggevertje. Elke bon is geldig voor één maal entree bij deze kunstschaatsbanen door heel Nederland tot en met april 2012. Laat een reactie achter en zet erbij hoeveel bonnen je zou willen hebben.

UPDATE: Nog 1 bon voor volwassenen en 1 bon voor kinderen beschikbaar.

Geduld beloond

Iets langer dan een jaar geleden begaf mijn vaatwasser het. Sindsdien zit er dus een groot gapend gat in mijn keuken. En ik wilde zo graag een nieuwe, want een tijdje met de hand afwassen vond ik geen probleem, maar o, wat miste ik mijn afwashulpje soms. Had ik net afgewassen en stond het spul nog te drogen op het aanrecht, stond de linkerkant alweer vol met nieuwe vuile vaat. En ik heb zo'n hekel aan een rommelig aanrecht. Maar een nieuwe vaatwasser vond ik toch een hele uitgave, dus modderde ik onverdroten voort, mezelf voorhoudend dat hele volksstammen met de hand afwasten en dat ik voor het geld voor een nieuwe vaatwasser heel wat handafwasjes kon doen.

Gisteren at ik met mijn neef bij mijn broer. Tijdens het praten kwam het - vraag niet hoe in het gezelschap van twee single mannen - op afwassen. 'Ik word een beetje moedeloos van elke keer weer die afwas,' verzuchtte ik. 'O, ik heb wel een vaatwasser voor je, hoor,' antwoordde neeflief doodleuk. Bleek hij een goedwerkende afwasmachine te hebben die hij niet gebruikt, want hij kookt minimaal en heeft het ding nog nooit gebruikt. En hij wil er niets voor hebben, want 'ik krijg van jou ook zo vaak iets'. Nadat ik was uitgejubeld en we hadden afgesproken dat hij hem binnenkort komt brengen en dan en passant nog voor me gaat koken ook, ging het gesprek verder. Hij wil zijn huis opknappen, maar heeft geen cent te makken (het is de neef met de erfelijke hersenaandoening waar ik het in een eerder blogje over had en die nu dus een arbeidsongeschiktheidsuitkering heeft). En nu blijkt dat hij mijn grote leren leunstoel, die al weken gratis aangeboden staat op een aantal websites, maar waar geen hond op reageert, eigenlijk wel heel graag wil hebben, dan gooit hij een van zijn spuuglelijke krijgertjes van banken eruit. Hij blij, ik blij.

Mijn broer, helemaal geen kookmiep, had zijn "specialiteit" knoflookzuurkool gemaakt. Er ging heel wat knoflook in, maar man, wat was dat lekker. Enige nadeel was dat ik de rest van de avond alleen nog knoflook proefde en verging van de dorst, het was denk ik maar goed dat mijn vriend in zijn eigen huis sliep, want ik denk dat hij het bed uit zou zijn gewalmd.

Een gezellige en nuttige avond dus!

Hoe zuinigheid in de soep kan lopen

Zoals ik in mijn vorige blogje schreef, heb ik een voorraadje soep in zak aangelegd, ze waren toevallig een paar keer in de aanbieding de afgelopen weken, 3 voor de prijs van 2. En omdat ik een aantal van die soepen echt lekker en wel eens handig vind, en er soorten tussen zitten die ik niet snel zelf zou maken, vond ik dat wel een fijn bezit. Er stond nu ook een groentensoep van Unox tussen, "nieuw" volgens de verpakking, dus die ging gisteravond bij gebrek aan kookzin in de pan. Wat een domper. Niet meer dan bouillon met een paar harde nepgehaktballetjes, wat vermicelli en sporadisch een aan gort gekookt plakje wortel en nog iets wat prei of bleekselderij zou kunnen zijn, maar als zodanig niet eens meer herkenbaar was. Groentensoep? Ammehoela. Dat was dus eens, maar nooit weer. Als ik zelf een bouillonblokje oplos en daar een lading vers gesneden soepgroenten in mik, heb ik net zo snel een veel lekkerdere en gezondere soep.

En er ging gisteren nog iets mis door verkeerde zuinigheid. Mijn brood was op, maar ik had al heel lang nog een pak broodmix in de kast staan, dus mocht de broodmachine weer eens een keer aan het werk. Helaas was de gist in het pak waarschijnlijk niet werkzaam meer, want het resultaat was een nauwelijks gerezen klomp brood waar je iemand de hersenen mee kon inslaan. Flinke verspilling van electriciteit dus en nog geen brood voor bij de watersoep.

Kijk, het kost allemaal geen bergen geld, maar het ging me toch aan het hart... Kant-en-klare broodmixen en groentensoep uit een zak komen er hier dus niet meer in!

Hamsteren

Of het nu de tijd van het jaar is, de berichten over een strenge winter of het feit dat ik weer even wat beter in mijn slappe was zit, maar ik heb hamsterneigingen. Ik struin alle aanbiedingen af en sleep van alles aan houdbaars mijn hol binnen. Alsof volgende week alle winkels dicht zijn gevroren of ik opeens geen cent meer te makken zal hebben. Ik vind het heerlijk om zo'n volle voorraadkast te hebben, kan er genietend naar staan kijken. Het verbaast me nog steeds dat mijn moeder van 87, die toch oorlogstijden heeft meegemaakt waarin er echt geen hap eten meer in huis was, die hamsterneiging totaal niet heeft. Ik zorg er wel voor dat ze wat voorraad heeft, maar zelf is ze daar totaal niet mee bezig, terwijl ze zelf toch niet in staat is om boodschappen te doen maar van anderen afhankelijk is.

Donderdag ben ik met mijn vriend, die zijn salaris binnen had gehad en niets eetbaars meer in huis had, weer eens naar de Lidl gegaan. Ik had drie tassen stampvol boodschappen en was 35 euro kwijt. Daar zat zelfs een flesje advocaat voor mijn moeder en een fles wijn bij. Bij mijn gewone supermarkt zou ik waarschijnlijk het dubbele kwijt zijn geweest.

Wat staat en ligt er inmiddels in mijn voorraadkast en vriezer:

Een paar pakken pasta
Een paar blikken tomatenblokjes en tomatenpuree
Mie
Rijst
Bloemtortilla's
Blik kidneybonen
Blikjes mais en doperwtjes
Blikjes ananas
Blikken ham
Zakken soep (aanbieding 3=2 bij mijn eigen super)
Rookworsten (aanbieding 3=2)
Blikjes tonijn
Blikjes haringfilets in tomatensaus
Blikjes leverpastei
Kuipjes smeerkaas
Tartaartjes, per 2 ingevroren (aanbieding Lidl)
Rundergehakt (per 350 gram ingevroren)
Geraspte kaas (koelkast plus porties ingevroren)
Bloem en bakpoeder
Afbakbroodjes
Knäckebrot
Suiker
Bladerdeeg
Spinazie (diepvries)
Wc-papier
Keukenrollen
Kattenvoer

Eigenlijk ben ik gewoon weer winkeltje aan het spelen...
Wat ik wel merk, is dat ik niet meer in valkuilen van vroeger trap:

- Ik koop geen dingen die ik nooit gebruik alleen maar omdat het in de reclame is.
- Ook als ik met honger boodschappen doe, kan ik de verleiding van te veel kopen weerstaan.
- Ik doe alleen nog boodschappen met een mandje (behalve van de week bij de Lidl natuurlijk), en dan bedoel ik niet zo'n groot ding dat je achter je aan trekt, maar zo'n klein mandje voor aan je hand. Vol is vol! Zo neem ik alleen het allernodigste mee en zijn verleidingen makkelijker te weerstaan. Dat ik daardoor wel eens loop te jongleren met pakken keukenrollen of ander groot spul beschouw ik dan maar als een sport.
-Ik trap niet meer in aanbiedingen van kant-en-klaarmaaltijden (heb ik overigens nooit veel gedaan) of veelbelovende pakjes en zakjes, want ze vallen bijna altijd tegen en vaak maak je het net zo makkelijk en altijd lekkerder zelf.

Wat me nog niet lukt, is wat vaker zelf basisdingen maken, zoals brood, tortilla's, pizza's. Daarvoor heb ik voor mijn gevoel te weinig tijd. Een uur bezig zijn met zelf tortilla's maken alleen omdat ik vind dat het moet en goedkoper is, betekent een uur niet met mijn werk bezig zijn, en voor een uur aan één stuk door werken kan ik heel wat pakken tortilla's kopen. Soms vind ik het vreselijk leuk om dingen vanaf scratch zelf te maken, maar nu gewoon even niet.

Vlees koop ik tegenwoordig steeds vaker bio, al moet ik nog wel eens flink slikken als ik de prijsverschillen met het "gewone" vlees zie. Gelukkig eet ik geen kilo's vlees per week. Maar eerlijk is eerlijk, de smaak van bijvoorbeeld een biologische kipfilet is vele malen beter dan de gebruikelijke waterige plofkippen. Ik koop bio voor het welzijn van het dier, maar lekkerder vlees is mooi meegenomen.

Ik ben ook maar weer eens op zoek naar een nieuwe zorgverzekering. Ik overweeg om alleen een basisverzekering te nemen. Tot nu toe had ik de laagste aanvullende verzekering en tandartsverzekering, en het voelt een beetje als het lot tarten, maar ik maak er zo weinig gebruik van dat ik denk dat ik daar beter zelf geld voor apart kan zetten. Dan zou ik ook nog het liefst de premie in 1x voor een jaar betalen, wat zo'n 3% korting oplevert, wat ik dan weer van het in een eerder blogje genoemde sinterklaascadeautje van de stichting leengeld betaal. Maar daar kauw ik nog even rustig op.

Weinig energie!

Weinig energie! Ja, met een uitroepteken! Het is namelijk een positief gebrek aan energie. Gisteren kreeg ik de jaarnota van het energiebedrijf en ik krijg ruim 500 euro terug! En dat voelt heerlijk, niet alleen om het geld, maar het is fijn om te weten dat ik niet voor niets zo zuinig probeer te doen en zo veel mogelijk mijn houtkachel gebruik als hoofdverwarming, en dat mijn vriend niet voor niets hout blijft aanslepen om dat mogelijk te maken. Dat ik niet voor niets niet elke dag douche als ik de hele dag alleen maar aan mijn computer heb zitten werken, maar me af en toe aan de wastafel was. Dat ik niet voor niets trouw alle lichten achter me uit doe en de kraan niet onnodig laat lopen. En het stimuleert enorm om op dezelfde voet verder te gaan. Ik ga niet proberen nog zuiniger te doen, want het moet ook weer niet armoedig worden. Ik vind het precies goed zo.

Mijn verbruik het afgelopen jaar:
Gas: 681 m3
Electriciteit: 2017 kWh

Electriciteit moet naar mijn gevoel nog omlaag kunnen, want ik ben wat laks geworden met het uitzetten van mijn computer 's nachts. Vaak ga ik zo laat naar bed en heb ik mijn werk en allerlei hulpprogramma's openstaan dat ik net geen zin meer heb om alles uit te zetten en de volgende dag opnieuw te moeten opstarten. Alleen mijn monitor en de boxjes gaan standaard uit, de computer gaat vanzelf in de spaarstand. Onzin natuurlijk, vanaf vanavond gaat ie weer helemaal uit!

Na het overstappen op een nieuwe energiemaatschappij eind vorig jaar ging mijn maandbedrag omlaag naar 97 euro. Voor de zekerheid heb ik dat verhoogd naar 100 euro, nog steeds minder dan ik daarvoor betaalde. Nu gaat mijn maandbedrag naar 75 euro, maar dat ga ik ook iets verhogen, ik denk naar 85 euro. Liever weer iets terugkrijgen dan volgend jaar opeens te moeten bijbetalen. Scheelt me al met al toch 15 euro vaste lasten per maand. En dat zijn heel wat halfjes brood!

En dan kreeg ik gisteren nog een leuk bericht. Elk jaar krijg ik als vertaler de leenrechten uitgekeerd van door mij vertaalde boeken die in bibliotheken zijn uitgeleend. Van de verkoop van boeken in de boekwinkel krijg ik helemaal niets, die rechten zijn in de meeste gevallen afgekocht door de uitgever. Van mij mag dus iedereen lid van de bibliotheek worden, zoals jullie begrijpen. Hoewel andere vertalers klagen dat het leenrechtbedrag dit jaar zo tegenvalt, kom ik op ongeveer hetzelfde bedrag uit als vorig jaar, iets meer dan 2000 euro. Dit moet ik wel als inkomsten opgeven aan de belasting, maar alles wat erover blijft, zie ik maar als een fijn extraatje. Mijn sinterklaascadeautje, noem ik het altijd, want het wordt meestal begin december gestort.

Ik kan mijn buffertje dus weer een beetje spekken. En dat stimuleert tot nog meer zuinigheid met vlijt, want het geeft zo'n rust in mijn hoofd om te weten dat ik iets achter de hand heb voor het geval ik onverhoopt een paar maanden niet zou kunnen werken. Als alles goed gaat, hoef ik mijn buffertje voorlopig niet aan te spreken. En dat geeft lucht!

Dorcas Voedselactie

Gisteren kreeg ik bij mijn supermarkt een foldertje uitgereikt van Dorcas Hulp in verband met hun voedselactie. Er stond een lijstje met levensmiddelen op die samen een voedselpakket van ongeveer 25 euro vormden die vervolgens naar de allerarmsten in Oost-Europa. Van een pakket kan een gemiddeld gezin volgens het foldertje een week eten.

In mijn supermarkt stonden alle levensmiddelen van het lijstje keurig op aparte tafels uitgestald, sommige producten waren zelfs afgeprijsd. Kijk, dan is het echt een kleine moeite om een pak havermout en een pak macaroni in je mandje te gooien en achter de kassa af te geven, waar alles keurig in dozen werd gesorteerd.

Doet jullie supermarkt ook aan deze actie mee?

Taalperikelen

Sinds een paar dagen doe ik aan liefdadigheidswerk. En het leuke is dat ik daarvoor de deur niet uit hoef, maar lekker mijn eigen vak mag uitoefenen. Ik vertaal namelijk teksten voor de nieuw opgerichte Nederlandse zusterorganisatie van KIVA. Daar voel ik me echt in thuis, en fijn dat ik ook iets concreets op dit gebied kan betekenen, naast het verstrekken van micro-kredieten. Zoals jullie op rechts op mijn blog kunnen lezen, gaan advertentie-inkomsten, hoe minimaal ook, naar dit goede doel. De Nederlandse versie van KIVA is nog niet operationeel, maar zodra het zover is, zal ik het jullie laten weten. Super dat dan ook mensen die moeite met de Engelse taal hebben micro-kredieten kunnen verstrekken aan kleine ondernemers in ontwikkelingslanden. Vooralsnog ben ik teksten aan het vertalen van de organisaties die zijn aangesloten en die hun missie en doelstellingen uiteenzetten. Droge kost, maar het moet gebeuren. En straks moeten natuurlijk ook alle leningen worden vertaald, dat zal wat minder tijdrovend zijn.

Het boek dat ik onder handen heb, is een boek voor jongeren. De hoofdpersoon is een 16-jarig meisje en al haar vrienden en vriendinnen zijn ook van die leeftijd. Dat houdt natuurlijk in dat ik ook het tienerjargon zou moeten beheersen, maar daar ben ik dus totaal niet in thuis. Ik ben dan ook van plan om mijn ruwe vertaling straks te laten proeflezen door één of meer jongeren van die leeftijd, om me om mijn oren te slaan met mijn stomme, oubollige vertalingen, want "dat zeggen wij helemaal niet zo". Helaas heb ik geen leesgrage tieners in mijn kennissenkring. Jullie misschien? Er staat uiteraard een kleine vergoeding tegenover, want het moet wel serieus gebeuren. Een van de dingen die ik onder andere graag zou willen weten, is of de term "roofie" bij deze leeftijdsgroep een belletje doet rinkelen. Ik had er uiteraard nog nooit van gehoord.

Taal kan leuk zijn. In de supermarkt liep ik langs een mevrouw die een gesprek voerde. Ze deed nogal interessant en iedereen moest het horen, dus was het extra leuk om haar op hoge toon te horen zeggen: 'Ja, alles goed en wél, maar ik kan ook geen handen met ijzer breken!' En toen ik net terugliep naar huis, hoorde ik een oudere mevrouw tegen een andere zeggen: 'Ja, en ze hep natuurlijk diabetici, hè?'

Kneuterdrang

Naarmate de dagen korter worden, neemt de drang toe om het gezellig in huis te maken. Om me voor te bereiden op lange, donkere avonden, lekker kneuterig in mijn eigen huisje. Vorige week heb ik toch nog alle meubels verplaatst. Wat een klus, ik was kapot (en natuurlijk niet wachten tot vriendlief even kan komen helpen, nee, dan moet het ook meteen gebeuren). Of de nieuwe situatie me bevalt, daar twijfel ik over, maar ik moet het ook even de tijd geven om te wennen. Doordat mijn hele woonkamer er opeens anders uitzag, werden dingen waar ik me al een tijdje aan ergerde alleen maar duidelijker. Zo heb ik een heerlijke zwarte leren fauteuil die in de oude situatie net acceptabel was, maar in de nieuwe situatie veel te groot is. En hij is zwart, wat ik nooit echt mooi heb gevonden bij mijn bruine bank. Maar heel lang kon ik daar voorbij kijken en kon het me weinig schelen. Ik had hem gratis gehad van een vriendin, en eerlijk is eerlijk, hij zit heerlijk. Dat vonden ook mijn katten, zodat een van de leuningen inmiddels aardig bekrabbeld is.

Ik wilde dus eindelijk wel eens een nieuw fauteuiltje. Ik had al helemaal in mijn hoofd hoe die eruit moest zien. Dus ging ik postordershoppen. Ik vond dé ideale stoel, voor 99 euro. Bijna haakte ik af omdat er 30 euro bezorgkosten werden gerekend, maar het was wel echt precies het stoeltje wat ik wilde, in precies dezelfde kleur en dezelfde stof als mijn bank. Toch besteld, samen met een paar afgeprijsde kussenhoesjes waardoor mijn kamer een totaal ander aanzien zou krijgen. Helaas bleek het stoeltje in nalevering te zijn, levertijd onbekend. Aangezien mijn vriend dringend aan een nieuw tweezitsbankje toe is, na een paar tweedehandsbankjes die er niet uitzagen, maar weinig tot niets kostten, hebben we vrijdag een dagje meubelzaken en kringloopwinkels afgestruind. Van het geldcadeau van mijn moeder had ik 500 euro apart gezet voor mijn vriend, bestemd voor dingen die hij door zijn nog wankele financiële situatie niet zo snel zelf zou kopen, maar wel nodig heeft. De eerste kringloop leverde niets op, maar bij een goedkope meubelzaak vond hij precies het bankje dat hij wilde hebben, voor 175 euro. En... ik rende al op het bruine fauteuiltje af waar mijn oog onmiddellijk op viel. Het was 'm! Precies de juiste kleur, afmeting en stof. Alsof ie bij mijn bankstel hoorde. Afgeprijsd van 150 voor 100 euro, en zonder bezorgkosten, want we namen hem meteen mee. Was ik nog goedkoper uit ook! Dit is 'm geworden (hij is in het echt donkerder dan op het plaatje):

Mijn tweede doel was een salontafeltje, ook die moest aan strenge eisen voldoen. Ik had al weken op Marktplaats gekeken, maar niet gevonden wat ik zocht. Eigenlijk wilden we na het kopen van de bank en het stoeltje naar huis, maar ik moest voor mijn gevoel toch nog even naar een andere kringloopwinkel. Ik liep doelbewust naar de afdeling meubels, linea recta op een vierkant tafeltje af met precies de juiste afmetingen, een houten randje en een glasplaat in het midden, exact wat ik in mijn hoofd had. Tientje! Mijn vriend blij omdat ie eindelijk eens geen afgeleefd tweedehands bank had, maar voor het eerst in jaren iets nieuws, ik helemaal gelukkig met mijn fauteuiltje en tafeltje. Kan zomaar weer jaren duren voordat ik weer iets koop, maar nu moest het gewoon even. Soms moet je jezelf een beetje kietelen, nietwaar?

Omdat ik het zonde vind om de zwarte leren fauteuil weg te gooien, heb ik hem op een gratis af te halen website gezet. Hoop dat hij nog een goed tehuis vindt bij iemand die meer geeft om lekker zitten dan om perfectie. Een studentenhuis misschien? Als hij over een week niet is opgehaald, zal ie toch echt naar de stort moeten.

Lentegevoel

Er klopt iets niet in mijn hoofd. Ik heb een lentegevoel! Dat is niet best als de winter voor de deur staat. Gisteren kreeg ik opeens de geest. Vriendlief heeft de ramen buiten gelapt, want daar moet je voor op een richeltje staan en daar draait hij als steigerbouwer zijn hand natuurlijk niet voor om, en ik heb binnen alles gelapt. En van het een komt het ander. Keuken poetsen, vitrage gewassen, en een bijna onbedwingbare neiging om de meubels om te gooien. Van dat laatste komt gelukkig waarschijnlijk niks, want eigenlijk kan alles alleen maar staan zoals het nu staat. Hoewel.... ik heb iets in mijn hoofd, maar dat zou inhouden dat de televisie vol in beeld komt, en dat heb ik altijd proberen te vermijden, want ik vind het lelijke dingen. Toch kriebelt het, zou zomaar kunnen dat ik straks met een loei van een hoekbank loop te slepen, als ik dat ding in mijn eentje tenminste van zijn plaats krijg.

Gisteravond heb ik de boekenkast opnieuw ingedeeld, want mijn ex was vrijdag op bezoek en die nam stapels boeken met reisverslagen en Capitoolgidsen mee. Boven staat een grote krat vol boeken die weg mogen. Boeken weggooien doe ik niet, dus ik hoop er nog anderen blij mee te maken. Voor Marktplaats zijn ze veelal niet geschikt, want dikker dan drie centimeter en dus pakketpost. Dat schiet dus niet op. Dan zitten er nog heel wat presentexemplaren bij van boeken die ik zelf heb vertaald, en die mag ik niet verkopen.

Voordeel van al dat gepoets en gesleep is trouwens dat ik gisteren en vandaag zowel de houtkachel als de cv niet aan hoefde te doen.

De natuur is trouwens al net zo van slag als ik, want mijn kersenboompje zit vol knoppen en de hortensia doet weer een poging tot bloeien.

Vanochtend zeventig euro verdiend met een telefoontje. Van Centerparcs kreeg ik een speciale aanbieding: 50% korting op mijn volgende verblijf. En laat die brief nu precies gedateerd zijn op de dag waarop ik het vriendinnenweekendje heb geboekt! Had ik dus een dag later geboekt, dan had ik 50% korting gehad. Ik moet er wel bij zeggen dat ik nu al met 30% korting had geboekt dankzij een andere aanbieding. Maar ja, scheelt toch weer 20%. En dat liet ik me natuurlijk niet zomaar ontgaan. Vanochtend meteen gebeld, en na wat uitleg en gematigd verbolgen doen over het kruisen van boeking en brief werd mijn oude boeking kosteloos geannuleerd en een nieuwe boeking gemaakt. Het verschil: 70 euro! Da's toch wel serieus geld. Ik heb het een van de vriendinnen verteld en we hebben besloten het nog even voor de anderen geheim te houden en het in het betreffende weekend te gebruiken boodschappen en/of pannenkoeken eten of zoiets. Op een of andere manier voelt het dan meer aan als een cadeautje, en het oorspronkelijke bedrag was toch al betaald.

Ik merk dat ik wat onrustig word van alle berichten over de onzekere positie van spaargeld. Laat ik me gek maken? Ik heb geen tijd en zin om me er zover in te verdiepen dat ik een gedegen besluit kan nemen, maar ik hoor van steeds meer mensen dat ze hun geld juist opnemen. Mij lijkt het dat het niet zo'n vaart zal lopen, ik ben niet zo van de doemscenario's, maar ik merk toch dat ik erover ga lopen nadenken. Misschien toch verstandig om er eens wat meer over te gaan lezen. Krijg ondertussen wel 2,95% rente op mijn spaarrekening (royaal vergeleken met een jaartje geleen), en dat gaat nog verder omhoog als ik de berichten mag geloven. Maar heeft het nog wel zin om te proberen een buffertje op te bouwen voor mijn pensioen of tijdelijke arbeidsongeschiktheid? Onder het matras dan misschien? In een oude sok? Het zal toch niet echt?

En dan schijnt er ook nog eens een heel strenge winter aan te komen. Misschien sla ik twee vliegen in één klap wanneer ik in de loop van de komende weken aan de hand van alle aanbiedingen een flinke wintervoorraad van van alles ga aanleggen. Minder spaargeld dat kan verdampen en goed de winter door. En daarna zien we wel weer welke kant de wind op waait.

Maken jullie je zorgen over de strenge winter en je spaargeld?

Twijfel

Ik zit hier met ijskoude vingers te werken en te twijfelen of ik de c.v. nu eindelijk eens aan zal doen. Het houtkacheltje heeft al een week lang flink staan loeien, heerlijk, maar die verwarmt alleen mijn woonkamer en de rest van het huis begint wat kil en klammig aan te voelen. Verder heb ik het nog niet koud, dikke sloffen en een trui zijn voldoende, maar die vingers altijd... Ik merk dat ze gaan haperen, en dat is in mijn werk natuurlijk niet handig. Ik kan de houtkachel wel weer aansteken, maar dat is best arbeidsintensief met het gratis waaibomenhout dat ik erin verstook. Ik twijfel nog een uurtje door, maar grote kans dat ik straks de thermostaat toch maar een klein slingertje geef.

Afgelopen zondag was eindelijk de opdracht af waar ik zo tegenaan heb zitten hikken, maar die ik dankzij de hulp van een lieve vriendin toch nog ruim voor de deadline af heb gekregen. Zondagavond kreeg ik acuut een migraineaanval. Lang niet gehad, maar niet onbegrijpelijk gezien de situatie de laatste tijd. Hopelijk is de stress er daardoor een beetje uit. En hoewel iedereen me voor gek verklaart, heb ik maandag fluitend een beginnetje met mijn nieuwe opdracht gemaakt. Deadline begin januari, dus geen haast, maar ik vind het fijn om te weten waar ik aan toe ben met een nieuw boek. Valt het mee of tegen, is het moeilijk of goed te doen? En het lijkt erop dat het meevalt. Het is een boek voor jongvolwassenen, tieners dus, een erg leuke afwisseling. Ik voorzie dus geen ernstige problemen bij deze vertaling. En ik weet ook weer waarom ik dit werk zo ontzettend leuk vind.

Begin december ga ik een weekendje weg met het schildervriendinnenclubje. We gaan met zijn vieren naar een huisje en hebben er erg veel zin in. Spelletjes, eten, drinken en DVD's mee, gaat helemaal leuk worden. Voor mij best bijzonder, want ik ben nooit zo'n vrouwenmens geweest. Mannen vond ik nu eenmaal altijd makkelijker om mee om te gaan. Ze zeggen over het algemeen wat ze denken zonder dat je overal iets achter moet zoeken of je moet afvragen of ze iets soms anders bedoelen dan ze zeggen. Ik hou niet van dubbele bodems. Maar met dit clubje is het anders, of komt het misschien doordat ik zelf ouder en toleranter word? Dat zou dan een van de weinige voordelen van ouder worden zijn. En misschien ben ik na dat weekend meteen wel helemaal genezen en doe ik het nooit meer, maar ik denk dat dat wel losloopt.

Zo, genoeg getwijfeld, het wordt toch de houtkachel, al is het maar om de knusse uitstraling bij dit sombere weer. En een warme kop thee voor mijn arme koude vingertjes. Het leven hoeft niet moeilijk te zijn.

In de herfststand

Wat was dat een onverwachts cadeautje, het mooie weer van vorige week! Ik merkte dat iedereen zich er eigenlijk al schoorvoetend bij had neergelegd dat de herfst was aangebroken, maar wel met het ontevreden gevoel dat we eigenlijk nog iets tegoed hadden. En dat hebben we gekregen. Ik vind het nu veel minder erg dat de wind rond het huis giert en de buitenramen vanzelf schoon kletteren. Het is nu nog 20 graden in huis, dus de cv is nog niet aangeweest, maar vanavond gaat de eerste fik in de houtkachel, en daar heb ik echt zin in. Overal staan weer waxinelichthoudertjes en vanavond eet ik andijviestamppot met worst. Het zomerdekbed wordt verruild voor het winterexemplaar, want de slaapkamer boven is 's avonds al flink fris. Ik heb me erbij neergelegd dat er een nieuw seizoen is aangebroken, en ik vind het niet eens erg. Het knopje in mijn hoofd is om.

De woonbeurskaarten zijn naar Regina gegaan, en ze mailde me al dat ze een leuke dag heeft gehad. En tot mijn verrassing bracht de postbode van de week een verrassingspakketje dat Regina me als dank had gestuurd. Het was niet nodig, Regina, dat had ik je al verteld, maar ik vind het superlief van je, dank je wel!

Donderdag heb ik met een vriendin een fotoshoot gedaan in Amsterdam, met vouchers van Groupon, een verlaat cadeautje voor haar verjaardag. Ontzettend leuk gehad, en er zijn zowaar echt mooie foto's uitgekomen! Het is dat ik liever redelijk anoniem blijf op dit blog, anders zou ik er met trots een paar plaatsen.

Vanaf maandag gaat de hand weer op de knip. Na een nonchalante periode van waar doe ik het eigenlijk voor, is ook dit knop gelukkig weer om. Hopelijk blijft het wie-dan-leeft-wie-dan-zorgt duiveltje even in winterslaap, want ik heb zin om te sparen!

En nu ga ik mijn toffels uit de mottenballen halen, want ik begin voor het eerst koude voeten te krijgen op de plavuizenvloer. Welkom herfst, we gaan proberen er wat moois van te maken.

Last minute weggevertje

Ik heb hier twee vrijkaarten liggen voor de woonbeurs in de RAI in Amsterdam, die tot en met aanstaande zondag wordt gehouden. Zelf lukt het me niet om te gaan, dus vind ik het leuk om ze weg te geven aan een van mijn bloglezers. Laat maar horen of er interesse is!

Terug op aarde

Zo zoetjesaan maken de verdrietige beelden in mijn hoofd plaats voor de mooie herinneringen. Het ergste missen gaat over in melancholieke momenten van "kon ik je nog maar even knuffelen" en "was je nog maar hier". Elke ochtend opent mijn computer met een mooie foto van Droopy als bureaublad en wens ik hem goedemorgen. Ik heb mezelf even goed door elkaar moeten schudden, want ik begon te zwelgen in het gestapelde verdriet van alles wat er dit jaar is gebeurd, en daar heeft niemand iets aan. Dank jullie wel voor alle lieve en meelevende reacties!

Gisteren heb ik mijn hele weblog als Word-document opgeslagen, plotseling bang dat het opeens kon zijn verdwenen. Twee jaar aan mijmeringen, ontboezemingen, boosheid, blijdschap, verdriet, lijstjes, voornemens en concrete gebeurtenissen. Al teruglezend besefte ik hoe waardevol dat document is, een verslag van twee jaar van mijn leven. Volgende week bestaat mijn weblog precies twee jaar, en in die tijd heb ik 250 Word-pagina's gevuld. Nooit gedacht dat ik het zo lang zou volhouden, al is het tegenwoordig niet meer met dezelfde regelmaat als in het begin. Ik hoop het nog een flink tijdje te kunnen volhouden.

Vanochtend een weekendje geboekt voor mijn vriend en mij, even lekker eruit naar een vakantiepark, daar zijn we allebei ernstig aan toe.

Straks met mijn moeder naar fysio. Het gaat goed met haar, ze is heel opgewekt en positief, daar ben ik zo ontzettend blij om. Het enige wat me zorgen baart is dat ze weer is afgevallen, ondanks dat ze goed eet. Ze weegt nu 51 kilo, en dat is toch echt wel te weinig. Eergisteren zijn we na haar fysio uit eten geweest, en ze eet gewoon net zo veel als ik, met nog koffie met slagroom toe ook. Ze heeft een verwijzing naar een diëtist gekregen en het advies om even bloed te laten prikken. Aanstaande dinsdag ga ik met haar naar de oogarts, in de hoop dat er snel een afspraak gemaakt kan worden voor een staaroperatie, want ze heeft nog maar 5% zicht, dus lezen en tv kijken is er niet meer bij, en ze is zo gek op lezen. Er gaat na die operatie vast weer een wereld voor haar open. Dan ga ik ook draadloos internet voor haar aansluiten, hopelijk gaat ze zich ook daar in interesseren, want ze is van nature een nieuwsgierig en leergierig mens, en het is leuke afleiding.

Nu boodschappen doen voor mijn mamsje en richting Amsterdam.

Afscheid

Gisteren hebben we de strijd dan toch moeten opgeven.

Dag lieve ouwe man, ik mis je verschrikkelijk.

Droopy

juni 1997 - 15 september 2011

Negen levens

Na een slopende week van een rollercoaster aan emoties gloort er nu, hoewel misschien tijdelijk, een glimpje hoop aan de kattenhorizon. Na een week helemaal niets meer te hebben gegeten, waardoor kattenkind inmiddels broodmager is, bood de dierenarts een laatste optie. Een injectie met corticosteroiden zou, als Droopy de soort kanker heeft die hij vermoedt, verlichting en verbetering kunnen geven. Ik had weinig hoop, maar wilde hem die laatste kans geven. Vrijdagmiddag kreeg hij de injectie, en zondagavond... liep meneer doodleuk naar zijn bakje en nam zomaar eens een hapje. Hoewel, hapje... hij lijkt moeite te hebben met iets oppakken, dus blijft het bij een likje. Maar daar liet ik me niet door uit het lood slaan. Waar heeft een mens anders een blender voor? Dus werd zijn menu pap van gekookte kip, runderpuree en met water aangemaakt krachtvoer van de dierenarts (á 2,70 euro voor een klein blikje, maar dat zal me even een zorg zijn). Langzaam maar zeker kreeg mijn zieke kattenkind weer wat oog voor zijn omgeving, en zelfs voor mij, na me een week totaal te hebben genegeerd (ik was per slot van rekening dat nare mens dat steeds een pilletje en een pijnstiller bij hem naar binnen werkte terwijl hij zich zo ziek voelde). Afgelopen maandag was er weer even paniek, want hij liep maar in en uit de bak, maar er kwam niets. Verstopte blaas of darmen? Het voelde niet goed. Met spoed en weer in tranen terug naar de dierenarts, er eigenlijk van overtuigd dat er iets goed mis was en dat ik hem dit keer niet mee terug zou krijgen. Gelukkig leek er niet echt iets ernstigs aan de hand, misschien had hij wat kramp in zijn darmen omdat die na een week nietsdoen opeens weer aan het werk moesten. Hij eet nog steeds niet veel, maar wel de hele dag door kleine beetjes, en lijkt zich redelijk oké te voelen. Laatste opleving of gestaag herstel? Ik hou rekening met het eerste en geniet zo intens mogelijk van hem zolang het nog kan.

Eindelijk klaarde mijn hoofd ook weer een beetje op. Ik ben een emomuts wat mijn dieren betreft, dat weet ik, en veel mensen zullen dat overdreven vinden, maar machteloosheid en het gevoel dat je helemaal niets kunt doen, is voor mij nu eenmaal zo'n beetje het ergste wat er bestaat.

Gelukkig zijn er ook positieve dingen te melden (zal een keer tijd worden, hè?). Mijn lieve vriendin/collega beval me letterlijk het boek dat ik aan het vertalen was, of liever gezegd níét aan het vertalen was, per ommegaande naar haar toe te sturen. Zij had vlak voor haar vakantie even geen werk en verveelde zich naar eigen zeggen te pletter. Dan kan jij je even bezighouden met de dingen die ertoe doen, zei ze. En hoewel het heel vreemd voelde, heb ik haar aanbod met beide handen aangenomen. Wat een opluchting was dat! Ik kon me volop met mijn moeder (met wie het goed gaat!) en de patiënt bezighouden en mocht me overgeven aan dat lamgeslagen gevoel. Hele middagen heb ik op de bank voor de tv gehangen, er kwam werkelijk niets uit mijn handen. Maar die weggevallen werkdruk was een verademing. Ben mijn lieve vriendin superdankbaar.

De financiën zijn een puinhoop, hoewel ik me daar gelukkig nog niet echt zorgen over hoef te maken. Ik heb heel wat euro's naar de dierenarts gebracht, maar daar kijk ik maar niet eens meer naar. Van mijn spaarbank kreeg ik wel bericht dat de rente opnieuw omhoog is gegaan, naar 2,8% "maar liefst". Nou ja, alle beetjes zijn meegenomen.

Het voorgenomen weekje vakantie in het najaar als goedmakertje voor de verregende en veel te korte Tsjechië-vakantie ligt even in de koelkast. Volgend voorjaar maar eens kijken hoe de zaken ervoor staan.

Wat een onverwachte zomerdag vandaag! Maar waarom nou weer maar één dag? Voor alle mensen met een doordeweekse baan wel heel fijn dat dit oplevinkje op een zaterdag valt. Misschien pik ik vanmiddag zelfs wel een terrasje, dat heb ik in geen eeuwen gedaan, en het geeft altijd zo'n vakantiegevoel.

Ik wens jullie allen een heerlijke zomerdag en een fijn weekend!

Lamgeslagen

Mijn neef heeft dus inderdaad de erfelijke hersenaandoening. Het is geen verrassing, want waarom krijgt iemand van 36 anders onverklaarbare infarcten wanneer er zoiets in de familie zit? Maar toch hoop je op een wondertje... die het laatste half jaar bedroevend weinig gebeuren. Het kan nog heel lang goed gaan met hem en hij neemt het leven nu zoals het komt, maar hij loopt wel met een tijdbommetje in zijn hoofd.

En dan de druppel die voor mij de toch al tot de rand toe gevulde emmer deed overlopen. Een van mijn ouwe kattenmannen was vorige week opeens duidelijk zichzelf niet. Lusteloos, weinig eten. Dus naar de dierenarts die onmiddellijk zei dat er veel mis was met mijn kattenkind, want hij voelde van alles in zijn buik. Vrijdag een buikecho laten maken en het is goed mis. Zolang hij zich redelijk lijkt te voelen zag zowel de dierenarts als de radioloog geen directe noodzaak om hem nu al te laten inslapen, maar mij vreet het weg van binnen. Ik heb gejankt en gevloekt, slaap al een week op de bank om bij hem in de buurt te zijn, en weet dat ik voor die vreselijke beslissing sta waar ieder liefhebbend baasje helaas vaak ooit voor komt te staan. Volgens de dierenarts heeft hij, onder meer dankzij de pijnstiller die hij elke ochtend krijgt, waarschijnlijk geen pijn, en zo komt hij ook niet over. Hij voelt zich alleen waarschijnlijk rot. Tot gisteren at hij nog wat rosbief en likte hij de saus nog van de brokjes, vandaag haalt hij ook daar zijn neus voor op. Mijn hart breekt als ik naar hem kijk, lijdzaam op zijn hoekje op de bank, af en toe even buiten een frisse neus halen, wat water drinken en keurig op de bak, en dan weer terug naar zijn plekje. Knuffels wil hij niet, hij wil rust, en dat mag, al vind ik het moeilijk. Ik ben afscheid aan het nemen, maar ik ga hem zo vreselijk missen. Het afgelopen rotjaar hebben mijn kattenmannen me op de been gehouden, van het eerste goedemorgenmiauwtje wanneer ik 's morgens mijn ogen opendeed tot aan de trustenknuffel voor het slapen gaan. En straks is hij er niet meer. Ik ben lamgeslagen.

Opruiming

Ik probeer voor de zoveelste keer om wat overtollige ballast in huis kwijt te raken, maar ik ben gewoon niet in de wieg gelegd voor weggooien. Misschien is het een overblijfsel van mijn lagere-schoolperiode waarin ik mijn hele hebben en houwen weggaf om maar aardig gevonden te worden en even niet te worden gepest, maar als ik naar mijn broer en het huis van mijn ouders kijk, lijkt het toch ook enigszins genetisch bepaald te zijn. Weggeven doe ik met veel plezier, maar iets weggooien... ik kán het gewoon niet. Het moet wel heel erg versleten, oud of onbruikbaar zijn wil ik iets aan de vuilnisbak toevertrouwen.

Zo heb ik al jaren een faxapparaat in de schuur liggen, gewoon zo eentje die je op je telefoon aansluit. Ding doet het prima, maar wat móét ik ermee! Weggooien? Tuuuurlijk niet, stel je voor. Er moet toch iemand te vinden zijn die dat ding kan gebruiken?

En die mooie oude analytische balans die ik ooit van mijn broer kreeg, zo'n ding dat ze vroeger serieus in laboratoria gebruikten. Het ding is zeker 35 jaar oud en straalt pure nostalgie uit. Er moeten liefhebbers voor zijn, ik weet het zeker, ik ken ze alleen even niet. Weggooien? Neee, zonde... het is zo'n vernuftig systeem en hij doet het waarschijnlijk nog perfect. Echt decoratief is ie ook niet, en bovendien is het een loei van een ding.

Dan staat hier ook nog een prima sapcentrifuge in de kast. Ooit enthousiast gebruikt, want appel-wortelsap is heel erg lekker, maar omdat ik het zo zonde vind dat al die vezels uit vruchten en groenten in de zeef achterblijven, maak ik liever smoothies in de blender. En dus staat de sapcentrifuge heel zielig en onbegrepen stof te verzamelen.

Over boeken begin ik maar niet eens....

Natuurlijk kan ik de hele handel naar de kringloop brengen, maar op een of andere verwrongen manier voelt dat voor mij hetzelfde als weggooien, omdat ik niet weet waar het terechtkomt. Ik weet dat dat raar klinkt, maar zo werkt het nu eenmaal in mijn hoofd.

Hang mij een goedgevulde rugzak om en ik loop blijmoedig drie weken met alleen de inhoud daarvan door het leven zonder iets te missen. Waarom kan ik in mijn huis dan zo moeilijk afstand ergens van doen? Voer voor psychologen. Ik hoef geen minimalistisch huis, maar íéts weggooien (en dan bedoel ik meer dan een stuk papier dat al aan twee kanten beschreven is) moet toch kunnen!? Ik bewaar echt alles!

Ik ga het dus wéér een keer proberen. Maar of het wat wordt....

Terug van te kort weggeweest

De geplande twee weken Tsjechië werden er helaas maar één. Het bleef zulk troosteloos, deprimerend miezerweer dat we er na een week de brui aan hebben gegeven en in één ruk door naar huis zijn gereden. Thuiskomen vind ik altijd heerlijk, maar na twee dagen thuis heb ik nu toch wel een lichte somberdip. Omdat we niet konden kamperen en ook niet de lange wandeltochten konden maken die we voor ogen hadden, verbleven we in pensionnetjes en hotelletjes, en hebben we heel wat kilometers gemaakt om plekjes te zoeken waar het ook met regenachtig weer goed toeven is. Hapje hier, drankje daar, nog maar een kopje koffie op een overdekt terras. En dat is slecht voor de centen, zelfs in het goedkope Tsjechië. Het geld vloog erdoor. En toen we op een ochtend de voordeur van een hooggelegen hotelletje uitstapten en op de daar hangende thermometer zagen dat het 9 graden was, was de maat eigenlijk al zo'n beetje vol. We hebben welgeteld twee wandelingen gemaakt, waarvan eentje in de miezerregen. Alle kampeerspullen zijn ongebruikt weer weggestopt op de zolder van mijn vriend. We hebben het best gezellig gehad samen, hoor, maar op een gegeven moment is de rek er gewoon uit, en gelukkig waren we het daar snel over eens. Het moet niet armoedig worden terwijl je thuis in feite alles hebt wat je hartje begeert.

Nu dus weer thuis, met twee superknuffelige katten die ons duidelijk gemist hebben, dat is dan wel weer leuk. Van de week maar een duinwandeling maken als het hier tenminste nog even droog blijft. De weersverwachting was hoopvol, maar als ik het nu zo bekijk gaat ook dat aardig tegenvallen.

Morgen met mijn moeder, mijn broer en mijn zus een urn uitzoeken voor de as van mijn vader. Heel bizar, maar het moet een keer gebeuren, want ook dat moeten we kunnen afsluiten. En dat op mijn verjaardag, die ik overigens niet vier, geen zin in. Ik heb niet zoveel met verjaardagen, ik vind het vaak een hoop heisa, en deze tijd van het jaar zijn veel vrienden en vriendinnen vaak nog op vakantie. Wie toch wil langskomen is van harte welkom, zo niet, dan niet. Ik zie het wel. Ik zorg in ieder geval dat ik wat hapjes en drankjes in huis heb.

Tijdens mijn vakantie is de opdrachtgever die maar niet wilde betalen eindelijk over de brug gekomen, dus dat was een opluchting toen ik thuiskwam. Ik zag erg op tegen een officiële procedure met ingebrekestellingen en dreigen met een incassobureau. Dan zou de band met deze uitgever definitief zijn verbroken, en dat zou ik toch jammer vinden. Ik heb begrepen dat daar een personeelswisseling op de boekhoudafdeling heeft plaatsgevonden en dat er iemand op staande voet is ontslagen omdat hij er een puinhoop van maakte. Dat geeft nog enige hoop voor de toekomst. Of ik nog eens een opdracht voor deze uitgever zal aannemen weet ik nog niet, maar er volgt nog een laatste deel van de serie waarvan ik deel drie heb vertaald, en eigenlijk zou ik dat wel heel graag willen vertalen. Maar eerst mijn huidige opdracht. Ik heb mezelf nog een paar dagen vrij gegeven, omdat ik deze week onder andere omstandigheden toch nog op vakantie zou zijn geweest, en dan weer hopelijk met veel goede moed aan de slag. Maar nu even niet!

Met de neef over wie ik eerder schreef gaat het niet zo goed. Er is namelijk veel meer aan de hand dan de lichte beroerte die hij heeft gehad (en volgens de scan al eerder heeft gehad). Aan zijn moeders kant heerst namelijk een zeldzame erfelijke hersenaandoening die niet te genezen is. In Leiden wordt nu onderzocht of hij daar ook aan lijdt, wat natuurlijk vrij waarschijnlijk is. Heeft hij die aandoening dan betekent dat kortgezegd dat hij een grote kans op meer beroertes heeft, en ook dementie en een mensonterend einde horen bij het vreselijke ziektebeeld. Dat kan allemaal nog jaren duren, maar het is een grimmig vooruitzicht. Het is nu tegen beter weten in hopen en duimen dat hij dat niet heeft. Hij is afwisselend somber, opstandig en berustend, allemaal heel begrijpelijk. De uitslag krijgt hij pas half september. Dit alles betekent ook dat zijn zus het kan hebben, maar zij wil niet laten onderzoeken of ze het heeft. Zet me wel aan het denken. Zou ik zoiets willen weten? Zou ik gaan leven alsof iedere dag mijn laatste zou kunnen zijn? En zou ik dat nu eigenlijk ook niet al moeten doen? Want je hebt er toch geen idee van wat er allemaal in je lichaam gebeurt waar je geen weet van hebt. Pluk de dag. We weten het allemaal wel, maar de uitvoering daarvan blijkt in de praktijk toch verdraaid lastig. Toch maar proberen de somberdip te verdrijven en naar buiten te gaan, want.... de zon schijnt! Ik ga dus maar eens proberen nog wat van deze dag te plukken...

Frustratie

Dit is dus niet bevorderlijk voor de gemoedsrust... Pas wanneer links even dik of het liefst dikker is dan rechts krijg ik het gevoel dat er ooit een einde aan dit boek zal komen. Honderd gedaan, nog zeshonderdvijftig te gaan...

Dat einde is dus nog lang niet in zicht, evenmin als het einde aan de ellende in de familie. Gisteren is de zoon van mijn broer in het ziekenhuis opgenomen. Het vermoeden is dat hij een beroerte heeft gehad. Gisteren een CT-scan gehad, waarop een oud infarct zichtbaar is. Vanochtend krijgt hij een MRI. Het is dus afwachten. Houdt het dan nooit op?

Goed afgekeken is het halve werk

Vorig jaar had ik een probleem met mijn combiketel. Het water werd niet meer warm. Omdat die ketel de jongste niet meer is, vreesde ik met grote vreze voor zijn welzijn. De bevriende loodgieter die kwam kijken haalde de mantel van de ketel af en riep tot mijn vreugde binnen vijf seconden dat hij al zag wat er aan de hand was. Nu sta ik er dus altijd met mijn neus bovenop als iemand iets doet waar ik geen verstand van heb, want al kijkende leert men, nietwaar? Hij trok twee rubberslangetjes los en liet me zien dat daar water in zit. Omdat daardoor de druk niet voldoende werd opgebouwd, sloeg de thermostaat niet aan (nou ja, zo ongeveer begreep ik het). Hij schudde de slangetjes leeg, blies er eens in en bevestigde ze weer. Voila, klus geklaard.
Gisteren wilde het water weer niet warm worden. Ik dacht niet meteen aan het gevalletje van vorig jaar, dus sloeg de schrik me weer om het hart. En opeens ging het lichtje branden. De slangetjes! Zou het echt zo eenvoudig zijn? Ik dus nonchalant stoer naar boven (mijn vriend was hier, anders had dat behoorlijk weinig effect gehad), kap van de ketel gehaald en zelfverzekerd (mijn vriend was inmiddels ook naar boven gekomen met een blik van: "laat mij maar even kijken, meissie") de slangetjes losgetrokken. Even schudden en ja hoor, er kwamen spettertjes water uit. Terwijl mijn vriend verbaasd toekeek, blies ik nog eens met een gewichtige blik in de slangetjes en sloot ze weer aan. Een druk op de reset-knop, kraan open in de badkamer..... heet water. Kap van de ketel teruggehangen en de kastdeur dichtgedaan. "Nog een kopje koffie?" vroeg ik mijn vriend terwijl ik langs hem weer naar beneden liep. "Ja, lekker," antwoordde hij zonder een krimp te geven. Hij was niet onder de indruk. "Dat kan jij wel, weet ik toch," zei hij later. Het stelde natuurlijk ook helemaal niets voor, en toch was ik als een kind zo blij. Geen nieuwe ketel, niet stomweg iemand laten komen voordat ik zelf heb nagedacht. Was ik altijd maar zo bijdehand....

Goed voornemen

Het weekendje Eifel was leuk. Beetje gewandeld, beetje getoerd, beetje meer lekker gegeten en gedronken. Op een terrasje vertelde mijn vriend me dat hij tot aan de vakantie naar Tsjechië wil gaan lijnen. Een goed besluit, want ongemerkt kwam er steeds een kilootje bij. Er moet in vier weken in ieder geval 5 kilo af. Ik ben heel blij dat hij zelf dat besluit heeft genomen, want hoewel ik meerdere malen heb aangegeven dat ik - heel onaardig misschien - die buik niet echt aantrekkelijk meer vond, was hij er blijkbaar zelf nog niet aan toe om er iets aan te doen. We hebben nu dus afgesproken dat hij de komende tijd zo veel mogelijk bij mij eet. Ik heb een tic wat eten betreft; ik vind het heerlijk om met calorietjes en tabelletjes bezig te zijn, en vind het soms bijna jammer (maar niet heus!) dat ik zelf nooit om mijn lijn hoef te denken. Ik heb ooit een cursus voedingsleer gedaan, reuze interessant, dus wat dat betreft is hij bij mij in goede handen. Ooit had ik een cd-rom waarop je precies invulde wat je op een dag at en dronk, maar die deed het op mijn nieuwe computer niet meer. Gelukkig bestaat dit programma nu ook (gratis) online, op eetmeter.nl. Ik heb gisteren boodschappen voor mijn vriend gedaan en ook voor hem gekookt. Het komt misschien raar over dat ik hier zo'n plezier in heb, terwijl het voor hem waarschijnlijk hartstikke moeilijk wordt, maar ik zie mezelf dan maar als personal coach (roeping misgelopen?) en probeer hem zo veel mogelijk te stimuleren en ervoor te zorgen dat hij niet het gevoel heeft op dieet te zijn. Ik hou wel van een uitdaging.

Dat hij het serieus neemt, blijkt wel uit het feit dat hij net belde dat hij in de buurt aan het werk was, en of ik zo'n "yoghurtding van gisteren" voor hem wilde maken, dan kwam hij die even opdrinken. Dat yoghurtding was het toetje van gisteren, bestaande uit magere yoghurt, een klein scheutje limonadesiroop, een handje bosbessen en een halve banaan. Even in de blender, en je hebt een magere variant van vruchtenyoghurt. En hij had vandaag twee volkorenboterhammen mee naar zijn werk genomen en een kuipje magere smeerkaas. Hoe lang hij het volhoudt is afwachten natuurlijk, maar het begin is er. Vanavond maak ik verse groentensoep met brood met mager beleg. Ik heb hem beloofd dat hij geen honger hoefde te lijden, dus moet ik me daar ook aan houden. En nu ga ik ook maar eens wat eten, anders val ik zelf te veel af, en dat is niet echt de bedoeling.

Vegetarisch smullen

Ik probeer de laatste tijd zo gezond en zo puur mogelijk te eten. Dat kost tijd en moeite, maar gelukkig heb ik daar op dit moment nog redelijk de rust voor en ook zin in. Van de week had ik bezoek van een vriendin die me een tip gaf voor een vegetarische tomatensaus voor over de pasta. Omdat ik niet het hele recept precies had onthouden heb ik, zoals gewoonlijk, wat geëxperimenteerd. Het komt er eigenlijk op neer dat je deze saus als heerlijke basissaus kunt gebruiken, vegetarisch zonder toevoegingen, of bijvoorbeeld met reepjes gebakken kip of een blikje tonijn. Het geheim? Per persoon 1 bakje kerstomaatjes gebruiken in plaats van gewone tomaten.

Mijn experimentele versie:
Bak voor 2 personen twee geperste teentjes knoflook en een halve kleingesneden rode peper (met of zonder zaadjes, afhankelijk van hoe pittig je het wilt hebben) even aan in wat goede olijfolie. Doe hier 2 bakjes kerstomaatjes bij en bak zachtjes een paar minuten. Plet de tomaatjes in de pan zodat het vocht eruit loopt. Roer hier twee eetlepels tijmhoning (of in mijn geval: 2 eetlepels honing en een theelepel gedroogde tijm) en het sap van een halve limoen doorheen en laat alles 20 minuten zachtjes inkoken, zodat je een dikke saus krijgt. Voeg naar smaak peper en zout toe en je hebt een heerlijke tomatensaus met een volle smaak. Schep de saus door de (liefst verse) pasta en schaaf er wat verse parmezaanse kaas overheen. Ik had nog wat verse spinazie over (rucola is volgens mij ook heel lekker), die ik heb fijngesneden en op het laatst door de saus heb geroerd tot hij was geslonken.

Mijn vriend vond de versie met gebakken kipreepjes "absoluut voor herhaling vatbaar". Een perfecte basis voor meer experimenten!

Vanavond maakte ik voor mij alleen een salade van restjes. Ik mengde een kwart krop kleingesneden ijsbergsla en een halve in stukjes gesneden avocado (een van de "super foods") met een kleingesneden tomaat, 2 gesnipperde bosuitjes, een paar kleingesneden olijven, een paar zongedroogde tomaatjes op olie, een handje verkruimelde walnoten en een dressing van Kretenzer olijfolie, limoensap, een theelepeltje honing en wat peper en zout. Nog wat verse basilicum en peterselie erdoorheen, en voila, eenvoudig, smakelijk en gezond. Daarbij een paar sneetjes van een vers junglebroodje met pitjes met wat kruidenboter (helaas niet zelfgemaakt dit keer, wat weer jammer was) en ik had een complete maaltijd die in een kwartiertje klaar was.

Net even naar Gordon Ramsay's Hells Kitchen gekeken. Het is met Gordon denk ik zo dat je hem haat of geweldig vindt. Ik behoor tot de laatste categorie, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik het stiekem wel een lekker ding vind :-) Een paar jaar geleden werd ik door een uitgever gebeld met de vraag of ik zijn biografie wilde vertalen. Uiteraard grif ja gezegd, maar helaas kreeg de uitgever de opdracht niet. Echt jammer! Hij schijnt nogal een turbulente jeugd te hebben gehad, het zou een leuke opdracht zijn geweest . In plaats daarvan kreeg ik de laatste biografie van Madonna onder handen, wat ook niet verkeerd was.

Met mijn werk vlot het niet erg. Ik heb veel moeite met de kronkelige en soms bijna onverteerbare zinnen van de Australische schrijfster van het boek. Zie daar maar eens een mooi Nederlands boek van te maken. Nog 600 pagina's te gaan... dit wordt een zware bevalling.

Lastige en leuke dingen

Afgelopen zondag hebben mijn broer, mijn zus en ik een gesprek met mijn moeder gehad in het verzorgingstehuis. Er moest worden besloten wat er met de as van mijn vader moet gebeuren. Omdat mijn moeder daar eerder echt nog niet aan toe was, hebben we gewacht tot nu, nu ze weer goed aanspreekbaar en redelijk positief is, en - ook niet onbelangrijk - nu ze nog onder de mensen is en afleiding heeft, en niet net weer alleen in dat huis zit waar ze zolang met mijn vader heeft gewoond. Het is onwezenlijk om zoiets als as van een dierbare te bespreken. Confronterend, maar ook net niet echt. Die as is mijn vader niet, ik heb er niets mee. Ik vind het zelfs een beetje luguber idee. Mijn vader zit in mijn hart, in de tekeningen en beeldjes van zijn hand die ik in huis heb, en waardoor ik steeds weer even aan hem word herinnerd. Gelukkig wilde mijn moeder geen urn in huis, en ook geen as in een medaillon (wat natuurlijk ook had gemogen, we hebben de beslissing aan haar gelaten). Gelukkig denken mijn broer en zus er net zo over als ik, en dus moest mijn moeder zeggen wat ze wilde. Ze had er duidelijk nog niet over nagedacht, en mijn hart brak bij haar vertwijfelde en onzekere gezicht waar alle vechtlust en positieviteit in één klap weer uit was verdwenen. Omdat ze niet goed wist wat ze wilde, heb ik voorgesteld om een urn bij te laten zetten in de muur van de begraafplaats. Verstrooien kun je tenslotte niet terugdraaien, en ik zou niet willen dat ze later spijt krijgt van een te overhaaste beslissing, die misschien vooral gebaseerd is op de ideeën die wij, haar kinderen, erover hebben. Nu kan ze er later zelf voor kiezen om die urn wel of niet te bezoeken.

Na dit lastige gesprek werd het onderwerp geld aangesneden. Mijn moeder wilde ons geld geven, onder andere om te voorkomen dat de belasting aan het eind van het jaar 4% over haar teveel aan spaargeld heft. En dus schreef ze voor ons alledrie een cheque uit, die wij weer naar eigen eer en geweten met onze respectievelijke partners en kinderen delen. Zelf houdt ze nog meer dan genoeg over zonder dat de belasting iets kan inpikken, en zodra ze thuis is, gaan we proberen haar zover te krijgen om ook eens geld aan zichzelf uit te geven. Dat zal nog niet meevallen, want zoals zoveel ouderen van haar generatie heeft ze altijd ieder dubbeltje omgedraaid en kreeg ze tot op het laatst zelfs nog huishoudgeld van mijn vader dat ze moest verantwoorden, ook al was er geld genoeg.

Ik heb nogal lopen piekeren wat ik met dat geld ga doen. Een deel ervan is dus voor mijn vriend, daar was mijn moeder heel duidelijk over, maar ik wil hem eigenlijk geen geld geven zolang hij nog een schuld heeft (die overigens gestaag slinkt!). Het is maar een gevoel, maar ik wil niet dat het geld van mijn moeder in een groot gat gestort wordt. En dus heb ik besloten om gewoon leuke dingen met hem te gaan doen van dat geld, te beginnen met aanstaand weekend een paar dagen naar een hotelletje in de Eifel, want mijn vriend is erg moe en hard aan wat ontspanning toe. Ook de vakantie naar Tsjechië wordt van dat geld betaald, wat niet veel zal zijn, want daar hebben we het hele jaar al voor gespaard op een aparte spaarrekening.

Ik heb nogal een dubbel gevoel over dit geld, driedubbel eigenlijk, want behalve dat het geld is waarvan ik zo graag had gezien dat mijn ouders het zelf hadden opgemaakt, komt het ook op een onzeker financieel moment voor mij. Als de opdrachtgever die zo slecht van betalen is voorlopig niet over de brug komt, komt dit geld als geroepen, want dan kan ik daar een tijdje mee toe. Maar... dat wil ik natuurlijk niet, want het is tenslotte een cadeautje en zo zou het ook moeten aanvoelen. En stel dat die opdrachtgever helemaal niet betaalt? Doemdenken ligt niet in mijn aard, maar ik hoor zoveel negatieve verhalen van andere vertalers dat ik er best over pieker. Zodra de uitgever heeft betaald, kan ik pas echt blij zijn met het geld van mijn moeder, want dan pas is het voor mijn gevoel een echt cadeau en een extraatje. Snappen jullie daar iets van of vinden jullie het een rare gedachtengang?

Vrijdag dus met de auto naar de Eifel, naar ht leuke stadje Prüm om precies te zijn, en dan zondag weer terug. En dat voelt wel al als een echt cadeautje, want gisteren pas verzonnen en geboekt, en vrijdag al weg. Daar hou ik van, van spontane opwellingen, zeker als je daar ook nog eens aan mag toegeven.